PLAYS OF NjEL DE MESA

2011-06-30T03:58:00.000-07:00

Download Njel de Mesa's freshest & dopest

FREE Fusion R&B Music Downloadables at

www.reverbnation.com/NjeldeMesa

www.soundcloud.com/NjeldeMesa

www.NjeldeMesa.multiply.com

www.facebook.com/NjeldeMesaMUSIC

MGA OBRA NI MAESTRA

2010-08-31T00:26:00.000-07:00

(Para sa mga Elite Koiné Scholars at mga Koiné teens ng Muñoz.)
Isang ANIMé VALUEPLAY para sa mga bata at bagets
(at kanilang mga magulang?)
ni Njel de Mesa

Photography by Nick Pichay and CCP Pad

MGA TAUHAN:
IMNO, 12-16 anyos na dalagita.
BAYLé, 12-16 anyos. Maaring binatilyo o matapang na dalagita.
THESPA, 12-16 anyos na dalagita.
MAESTRA, 25-30s anyos na matipunong babae.

*Maaaring puro babae ang magsisiganap—ngunit maari din namang lalake ang gaganap na

Bayle. At para magtunog animé ang dula, naglagay ako—sa tulong ng kaibigan kong si Eliza Agabin—ng mga parirala sa Nihonggo. Medyo eksaherado dapat ang pagganap ng mga magsisiganap sa diwa ng kanilang pagiging animé characters.

*Ang OBB (Opening Billboard) video na maaring makita sa http://www.playsofnjeldemesa.blogspot.com/ ay likha ni Njel de Mesa (mula drawings, character designs, rendering, animation, at editing). Itinatampok sa credits ng OBB ang unang production team na nagsa-entablado ng dulang ito. Ang OBB na ito ang siyang ginamit sa opening production number bago ang palabas--noong una itong ginawa sa Cultural Center of the Philippines.

(Umaga. May bangkò sa tapat ng pinto ng S-Studio, tinaguriang secret base ng mga Obra—isang grupo ng mga tinedyer na may kakaibang superpowers. Makikitang nag-eensayo ng sasabihin si Imno, tangan ang isang plastic na may lamang costume, bago siya tumuloy sa loob. Sa kanyang paguurong-sulong, dadatnan siya ni Bayle.)

BAYLE: O, Imno!

IMNO: Oi nan da! Odorokasu no wo yamete mo!

BAYLE: Walang pasok ngayon. Hindi mo ba natanggap ang text ni Maestra?

(Sandaling katahimikan.)

IMNO: Isosoli ko lang sana ‘tong costume ko. (Hihinga nang malalim.) Ayaw na kasi ng mga magulang ko maging superhero ako. Maging doctor na lang daw ako.

BAYLE: (Dismaya.) Ay, huwag gano’n.

IMNO: (Maluluha.) Sabihin mo ‘yan sa Nanay ko. Kainis.

BAYLE: Hindi ako nangmamatá pero… para namang may pera kayo para makapag-aral ka ng pagdodoktor?

IMNO: (Matatawa nang kaunti. Bubuntong hininga.) …E, gano’n e.

BAYLE: E pa’no ‘yan ‘pag mapapanuod mo kami sa TV habang nakikipag-bunô sa mga kalaban

namin… Baka ma-guilty ka na hindi ka namin kasama…

IMNO: Onga. Tulad kahapon, di ako pinayagang sumama…

BAYLE: Ako nga rin e. Pinanuod ko na lang din sa TV.

IMNO: Iyak ako nang iyak habang pinapanuod ko si Maestrang pinagpipistahan ng mga Baklang Ipis…

BAYLE: Hm. Kaya nga siguro walang pasok ngayon… tiyak napagod ‘yun.

IMNO: Pati ako napagod din sa kaiiyak kagabi. Ginanahan ‘ata ang Nanay ko pag-doktorin ako nang ibalita kong nasa top 10 ako.

BAYLE: Nye, e ‘di ba kaya ka nga nag-aaral nang mabuti para hindi ka na nila pag-bawalan pumunta dito? Nakakatawa sila… at hindi ba’t sila din ang nagpumilit na ipasok ka dito sa S-studio?

IMNO: Akala siguro nila hindi ko siseryosohin… Ewan ko ba.

BAYLE: (Saglit.) Ikaw pa naman ang pinaka-matagal na tinuruan ni Maestra…

(Gunita. Magpapalit ang ilaw. Makikitang tinuturuan ni Maestra—suot ang kanyang pambihirang superhero costume—si Imno, na katabi ni Bayle.)

MAESTRA: Anta kite inai ka? Sinabi ko na sa ‘yo, hindi wasto ang paghinga mo kaya hindi mo mailabas ang TATSUTAGHOY mo!! (Hihinga ng malalim.) Bayle, lumabas ka muna… (Lalabas si Bayle.) O, ano’ng problema?

IMNO: (Malulugmok at saka maiiyak.) Maestra, kahit ano’ng pilit kong gawin, hindi po talaga ako makahinga ng wasto.

MAESTRA: (Marahas.) Bakit? Isipin mo? Alam mo ang sagot!

IMNO: Natatakot po ako?

MAESTRA: At bakit ka naman matatakot?

IMNO: Ayoko pong makasakit ng tao o tenga?

MAESTRA: Imno, kaya ka nga naririto’t nagsasanay ‘di ba? (Saglit.) Kasi ayaw mo nang may nasasaktan. Kung hindi mo sisikapin na kontrolin ang iyong kapangyarihan, papaano mo maipagtatanggol ang mga taong sinabi mo’ng nais mong ipagtanggol?

IMNO: Ang hirap po kasi…

MAESTRA: Kaya nga tayo tinawag na mahihirap dahil gumagawa tayo ng mahihirap na bagay…

IMNO: Hindi ko po ‘ata kaya…

MAESTRA: Hindi ang “kaya” ang ginugusto. Ang “gusto” ang kinakaya. Nasa sa ‘yo ‘yan kung gusto mo pang ipagpatuloy ang ‘yong pagsasanay… (Tatango saka titindig si Imno.)

MAESTRA: O, siya… Bayle, halika na rito! (Papasok muli si Bayle. May maririnig na tono mula sa isang teklado at saka magsisimulang mag-vocalise muli si Imno. Magpapalit ang ilaw.)

IMNO: Sayang talaga.

BAYLE: Bad trip. Nakakalungkot naman.

IMNO: Sinabi mo.

BAYLE: Lalo na siguro ‘pag binalita mo ‘yan kay Maestra.

IMNO: Haay… Bayle. Palit tayo ng magulang.

BAYLE: Nye. Para namang may magbabago kung magpapalit nga tayo…

IMNO: E, ikaw? Ba’t nandito ka?

BAYLE: Ha? Anooo, e… Magpapa-alam sana ako kay Maestra kung pwede hindi um-attend ng training bukas. Pinagbabantay na naman kasi ako ng tindahan, e. Hehe.

IMNO: Hah?! Watashi wo baka ni shiagette kara o-mae mo isshoya! Naku, pareho pa tayong wala bukas.

BAYLE: Patay tayo d’yan. E ‘tong si Thespa mukhang hindi rin ‘ata makakapunta bukas.

IMNO: Bakit daw?

BAYLE: (Bubungisngis.) Pinagvi-VTR ng erpat at ermats niya. Ayaw na rin nila sigurong nagagalusan ang pagkaganda-gandang mukha ng kanilang prinsesa. Nga naman, mahal magpa-derma ngayon.

THESPA: HHHHAaaaAAAAYYYaaah! (Papasok na nagte-text sa

kanyang cellphone.) Na-late lang ako. Pinag-uusapan na naman ako… Iba na talaga ang sikat! (Saglit. Sasagutin ang telepono.) Hello?

BAYLE: Hello din.

THESPA: Hindi ikaw.

IMNO: O, Thespa, kamusta ka?

THESPA: Ma-beauty pa rin.

BAYLE: Maarte pa rin kamo.

THESPA: (Inis.) Ouch! Anta wa anime no sekai ichiban busu na kyara day yo! Salbahe ka!

BAYLE: Hahaha! Totoo naman, e. Kaya nga magvi-VTR ka bukas ‘di ba? Hahaha!!

THESPA: A, gano’n ha. Etong sa ‘yo. (Kukumpas si Thespa at saka dagling hahawakan si Bayle sa noo.)

IMNO: Masyado ka namang maramdamin, Thespa.

BAYLE: (Kay Thespa.) Ore ni nani shita no?

THESPA: Ano’ng sabi mo?

BAYLE: Wala… ang sabi ko, “Ore ni nani shita no?” Oy, mangkukulam… Ano’ng ginawa mo sa ‘kin?!

IMNO: Hindi ka na mabiro.

THESPA: Haha! (Kay Imno.) E, siya naman ang nagsimula, a. Tinawag niya akong maarte, pwes… tignan natin kung sino ang mas maarte ngayon. (Kay Bayle.) IYAK!!

BAYLE: (Hihikbi. Pinipigilang umiyak.) A-a-akala mo, ha… t-tatablan a-a-ako ng mga m-madaya mong “Emo” h-h-hold. Matapang ‘ata a-a-ako… hindi mo ako mapapa-i… (Hahagulhol.) WAAAaaaaHHh!!

THESPA: TAWA!

BAYLE: (Nasa control ni Thespa.) Hahahahaha!

THESPA: INIS!

BAYLE: Grrrr.

THESPA: GALAK!

BAYLE: Yey!

THESPA: Hahaha! Wagi ang lola mo!! Palakpakan mga dukha!! Palakpakan!!

(INTERACTIVE SEGMENT WITH THE AUDIENCE. Babasagin nila ang “Fourth Wall” at kakausapin ang mga batang manunuod.)

THESPA: MGA BATA gusto n’yo bang maging artista katulad ko? (Maghihintay ng sagot. Maaring i-adlib ang mga linya ito.) Pwes, tignan natin kung sino sa inyo ang mas magaling sumunod sa aking emo-hold… mga bata sa kanan, handa na ba kayo? (Maghihintay ng sagot.) E, ang mga bata sa kaliwa? (Maghihintay ng sagot.) O siya, simulan na natin!! Mga bata sa kanan… (Kukumpas si Thespa.) IYAK! (Sana sumunod ang mga bata sa kanan.) TAWA! (Susunod ang mga bata.) Mga bata sa kaliwa… (Muling kukumpas si Thespa.) IYAK! (Susunod ang mga bata sa kaliwa.) TAWA! (Susunod ang mga bata.) Magaling!! O, gawin naman natin nang sabay sabay! IYAK! (Susunod ang mga manunuod.) TAWA! (Susunod ang mga manunuod.) Palakpakan mga dukha! Palakpakan!! (Tutuloy ang palabas.)

BAYLE: (Naka-ngiti. Hindi mapigilang maging masaya.) Salbahe kang talaga, Thespa! Yey! Nakaka-inis ka! Yey! Tanggalin mo ‘tong sumpang ito kundi gaganti ako sa ‘yo! Yey!

THESPA: Biyak your face! Haha! Bakit hindi ka ba nag-eenjoy?

BAYLE: Hindi. Yey!

THESPA: Pwes, IYAK!

BAYLE: Huhuhuhu… (Luluhod sa pag-iyak.) Lagot ka sa akin ngayon… huhuhu… (Sisigaw at hahawak sa lupa.) “Kilos mo’t galaw! / Maninigas hangga’t may araw! / 5,6,7,8!!”

(Tututong sa bangko si Imno. May tunog na dadagundong. Maninigas na parang estatwa si Thespa. Patuloy na iiyak si Bayle.)

BAYLE: (Umiiyak.) Hahaha! Buti nga sa ‘yo, manigas ka d’yan… ang arte mo kasi!! WAAAhhh!

IMNO: (Bababa mula sa bangko.) Bayle, ‘lam mo… sa ginawa mong ‘yan mamayang hapon ka

pa n’yan titigil sa pag-iyak.

BAYLE: Hindi kaya! Huhuhu…

IMNO: Oo kaya. Pa’no ni Thespa tatanggalin ang kanyang “Emo”-hold sa ‘yo kung hindi niya nga ma-igalaw kahit ang kanyang bibig?

BAYLE: WAAAAaaahhhh! Oo nga! Paano ‘to ngayon!?!

IMNO: Haay… kasi namintas ka pa, e… Kung narinig ka ni Maestra, tiyak babanlawan ka na naman nu’n.

(Gunita. Magpapalit ang ilaw.)

MAESTRA: BAAAAYLEEE!! Nung mataba ka, tinawag ba kitang “Taba”? Pinagtawanan ba kita… na sa bawat pagkilos mo… e, para kang minamasang higanteng pandesal na tinubuan ng

ulo? (Ituturo si Imno.) Imno ang pangalan niya, hindi “Panget”. (Ituturo si Thespa.) Thespa ang pangalan niya, hindi “Bopols”. Kayong dalawa, magpakilala uli kayo dito sa pintaserong ugok na ‘to!

IMNO: (Natatakot sa Maestra.) Uhm… Ako si Imno.

THESPA: Ako si Thespa… Haller.

BAYLE: Hello din.

THESPA: Ah, hinde… ‘yun talaga ang pangalan ko; Thespa Haller.

MAESTRA: (Bubulalas.) Ang patawang pamimintas ay nakakatawa lamang sa siyang namimintas. Ulitin mo!!

BAYLE: Ang patawang pamimintas ay nakakatawa lamang sa siyang namimintas…

MAESTRA: ANO?! HINDI KITA NARINIG!!

BAYLE: (Takot ngunit mas malakas.) Ang patawang pamimintas ay nakakatawa lamang sa siyang namimintas!

MAESTRA: Magtanda ka, hindi ka na bata!! Aba’y kung maka-pintas ka parang ikaw lang ang

hindi mabaho ang utot at walang kulangot sa ilong, a! Hala, sige, buong araw kang maghuhula-hoop sa gitna ng plaza suot ang mga bao natin na pang-maglalatik. Tignan natin kung hindi ka

ma-asar sa pangaasar ng mga kaibigan mong tambay.

BAYLE: Huwag po! Huwag po! Sorry na po! Hindi na po mauulit! Huwag pooooo!!

(Magpapalit ang ilaw.)

BAYLE: WAAAaaaaaaHHhhhHHhh!!

IMNO: Pagalawin mo na kasi si Thespa…

BAYLE: (Humihikbi.) Pananabik! Manumbalik! 5,6,7,8!! (Sabay padyak sa lupa. Makailang saglit, walang mangyayari. Susubukan ulit ni Bayle.) 5,6,7,8! (Saglit. Wala pa rin.) 5,6,7,8!!

THESPA: (Biglang kikilos. Humahangos.) 5,6,7,8 mo mukha mo! AAAAAhhhh!! Akala ko tsugi na ang lola mo ever!! Kaloka!

BAYLE: (Umiiyak pa rin.) Kono noroi wo hayaku tomete yo, kono yaro! Mas nakakaloka naman ‘tong ginawa mo, no? WaaaaaAAhhh!!

IMNO: Thespa, ikaw naman…

THESPA: (Hahawakan ang nuo ni Bayle pero bigla siyang mapapatigil.) Last na ‘to. TAWA!

BAYLE: Hahahaha!! Ano ba?!

THESPA: SELOS!

BAYLE: (Magtataka.) Huh? Pa’no ‘yon?

THESPA: Congratulations!! Wala na ang “emo”-hold!!

BAYLE: Gan’un lang pala ‘yun.

THESPA: Uh-huh, ‘pag nag-utos ako ng isang damdaming hindi mo pa nadarama ever, babalik ka sa normal.

BAYLE: Hindi pala ako seloso?

THESPA: Hindi ka pa nai-in love.

BAYLE: Hoy! Mahal na mahal ko ang aso naming si—

THESPA: Sige kapatid, ipilit mo pa… maganda ang patutunguhan ng iyong revelation. An’ tawag d’yan puppy love… (Popormang magdo-doorbell sa may pintuan.)

IMNO: Magpapa-alam ka rin ba?

THESPA: Yezzzz… Ooooh… (Message alert tone.) I have a message! (Babasahin ang text.) “Saklolo mga Obra, klangan nmin ang 2long nyo. Ksalukuyn kmeng tnu2gis ni General Phorab. Pinaaalis nla kme d2 sa tambakan gamit ang kanilang Sicatsiklo na nagse-spray ng rugby at solvent pra kme mahilo at kusang umalis. Mag-ingat kyo dhel *some text missing*”

BAYLE: Nakakaasar na talaga ‘yang General Phorab na ‘yan. Di ba retired na ‘yun?

THESPA: Well, feel n’ya pa rin umeksena bilang kontra-bida.

IMNO: Nananadya na, a.

THESPA: (Pasigaw.) Pwes, kailangan na natin mag-“T”!

BAYLE: “D”!

IMNO: “R”!

THESPA: …para sa isang Production number!!

LAHAT: Yosh!

(Magdidilim at wari’y magcha-charge sila ng kani-kanilang superpowers kumpleto pati Soundtrack, SFX at smoke machine.)

BAYLE: (Pasigaw.) STANDBY FOR OPEN HOUSE!

SABAY ANG TATLO: COUNTDOWN IN TEN! (Action pose.) NINE! (Action pose.) EIGHT! (Action pose.) SEVEN! (Action pose.) SIX! (Action pose.) FIVE! (Action pose.) FOUR!

IMNO: (Mag-isang poporma nang action stance.) Noises OFF!
THESPA: THREE!

BAYLE: House Music!! (May lalabas na malaking Boombox na parang bazooka hawak ni Bayle.)
THESPA: And ACTION! (Magpo-pose ng tatlong beses wari’y kinukunan ng litrato.)

SABAY ANG TATLO: OBRA! Teenage Dance Routine!

BAYLE: 5,6,7,8!!

(Bigla silang sasayaw ng isang maikling production number habang nagpapalit sila ng costume para maging superhero. Matapos ang dance routine at tugtog, makikitang si Imno lang ang hindi pa naka-superhero costume.)

SABAY ANG TATLO: OOOOOOBRA!! (Action tableau.) Hmp!!

THESPA: (Kay Imno.) O, ba’t hindi ka pa bihis?

BAYLE: (Pabulong kay Thespa habang maluluha naman si Imno.) Siya kasi magpapa-alam na ngang talaga…

THESPA: Ha?! Yada kono aho to oite ikuna oi! Why, oh why, kalamay?

BAYLE: Ayaw na ng parents…

IMNO: Hindi raw makakapamuhay ang pagiging superhero.

THESPA: Alam mo dapat d’yan bigyan mo sila ng isang matinding drama… (Mag-eemote.) “Bakit ba pinipilit ninyo akong tuparin ang mga pangarap ninyo para sa akin na hindi ko naman pangarap kundi pangarap ninyo talaga na hindi n’yo natupad kaya ipinipilit ninyong tuparin ko para sa inyo…” (Mawawalan ng hininga.) Ay teka, masyadong mahaba…

BAYLE: Sabihin nating makapagtapos ka nga sa ‘yong pagdodoktor-doktoran, ‘di ba’t gagawin mo rin ang gusto mong gawin balang araw? Siguro naman masyado ka nang matanda nu’n parahindi magdesisyon para sa sarili, ‘di ba?

IMNO: Siguro naman.

BAYLE: O, e ano naman, sa palagay mo, ang magiging desisyon mo?

IMNO: (Marubdob.) Ipagtanggol ang mga taong nagdarahop sa mga kontra-bida ng mundo!

THESPA: So, magiging abogado ka?

BAYLE: Nye, e di baka maging kontra bida pa siya nu’n…

IMNO: Gusto ko talaga ipagpatuloy ang pagiging superhero ko.

BAYLE: E, ayun naman pala… e, di ipaliwanag mo sa mga magulang mo na… mag-aaksya lang sila ng pera nila at panahon mo kung hindi mo rin naman gagamitin ang mga natutunan mo pagkatapos mong grumadweyt.

IMNO: Ang hirap talagang maging fourth year.

THESPA: Alam ko na… sabihin mo, (Nag-aalma.) “Mama, Papa! Hindi ba kayo natatakot na

balang araw isusumbat ko na: kayo ang sumira ng buhay ko?!”

IMNO: Papatayin ako ng Papa ko ‘pag sumagot sagot ako nang ganyan.

THESPA: E, di sabihin mo nang nakangiti; gan’to… (Ngingiti wari’y masayang nagtatanong.) “Mama, Papa! Hindi ba kayo natatakot na balang araw isusumbat ko na: kayo ang sumira ng buhay ko?!” (Magpi-peace sign.) …Pendong peace, kotseng-kuba!

BAYLE: ‘Asan?

THESPA: O sabihin mo sa Japanese, “Kaasan, Toosan, Itsuka watashi ni watashi no jinsei wo anata tachiga kowashita no wo iwareru no kowakunai”. Tara i-workshop natin… (Magyayaya.)

IMNO: ‘Wag na. Baka kailangan n’yo nang umalis.

BAYLE: Oo nga. Tara na. Baka mam’ya high na high na silang lahat du’n sa tambakan…

THESPA: Wait lang. Kalahati pa lang ‘yun ng text. Hindi ba’t sabi ni Maestra…

(Gunita. Magpapalit ang ilaw.)

MAESTRA: Kyo no jyugyo wa… Sun Tzu! Art of War! Bago kayo sumuong sa kahit anong laban, ICHI: Kilalanin ang sarili… NI: Kilalanin ang kalaban… SAN: Kilalanin ang lugar! Sikapin ninyo na huwag basta bastang susugod nang walang kamuwang muwang kung sino o ano ang haharapin

ninyo. Ayt?

SABAY ANG TATLO: (Tatango.) Yosh!

MAESTRA: Ngayon, kilalanin natin ang ating mga kaaway… (Magpapakita ng larawan.) Eto si Chink-Choonk, kilabot ng Chinatown… Ki o tsukete ne, ofuro ni haitte inai yo!

(Magpapalit ang ilaw.)

BAYLE: E, hindi ba’t tinext ka na nga na si General Phorab ang kontra-bida for the day?!

THESPA: Kapatid, “some text missing” nga… ilan beses ko bang uulitin sa ‘yo… Ang kulit!!

BAYLE: (Mag-aalma.) Mas makulit ka kasi mas maliit ka!!

THESPA: (Magsisisigaw.) Mas makulit ka kasi mas malaki ka period walang ereysan!!

BAYLE: (Magsisisigaw din.) Period, period. Mas makulit ka period naka-bolpen… naka-padlock… kinain ko ang susi!!

IMNO: (Kunsumido.) Ano baaaaa… (Hihinga nang malalim saka sisigaw ng kanyang nakakayanig na “sonic scream”.) TATSUTAGHOOOOOOOOOOOOYYYY!!! (Dadagundong sa paligid. Lilindol. Kapwang magtatakip ng tenga sina Thespa at Bayle. Tatahimik at magbabati na ang dalawa. Message alert tone.)

IMNO: Grabe sa lag, ha.

THESPA: (Babasahin.) “dla ni Gen. ang batalyon nya ng security guards! Lhat sila galing RCBC

at mukhang handang pumatay. Saklolo. Wag na kyo magtxt bak. M on the road.”

IMNO: Naku, paano ‘yan!

BAYLE: Kung tayong dalawa ang lalaban, dehadong dehado tayo! Hindi pa naman tayo sanay humithit ng rugby!

THESPA: Baka tumawa lang ako nang tumawa at hindi na maka-fight. (Magriring ang cellphone.) Hello… po… andito po sa S-studio… sandali lang po… kararating ko pa lang, e… Opo. Papakainin naman po kami. (Saglit.) Ihahatid naman po ata kami. Ha?! (Saglit.) Opo. (Ibubulsa ang cellphone.)

BAYLE: Kailangan mong lumaban, Imno. Isipin mo na lang “Despedida showdown” mo na ‘to! Sige na! Kundi dalawa lang kami lalaban kay General Phorab!

THESPA: (Nahihiya.) Kundi mag-isa lang siya lalaban kay General Phorab…

IMNO AT BAYLE: HAH?!! Bakit?!!

BAYLE: Sino ba ‘yung tumawag?

THESPA: My lolo. Pinapauwi na ako. Gabi na raw.

BAYLE: Nye. Ringo wa ki kara sonna ni tooku ochite inai yo! Iba na talaga’ng malabong mata.

IMNO: Nag-aalala lang siguro…

THESPA: Nag-aalala lang kamo’t baka mapagod ako tapos hindi um-effect ang VTR ko bukas. Para namang kailangan ko pa ng TV exposure. E, maya’t maya nga tayo’ng laman ng balita… nagsasawa na akong nakikita sarili ko sa front page ng dyaryo! (Iiyak.)

BAYLE: Mas mahalaga daw kasi mag-artista kaysa ipagtanggol ang mga mahihirap!

IMNO: Mas mahalaga daw kasi ang sarili kaysa sa iba!

BAYLE: Uy, wag ka nang umiyak. Isipin mo na lang… balang araw ‘pag artista ka na… baka ikaw ang sumunod na ZsaZsa Zaturnah… mukha ka namang bakla!! (Tatawa.) Hahahaha!

THESPA: (Message alert tone. Babasahin ang text.) “Ano png tintawa tawa nyo ryan. High na High na kme d2. Weee. Wil u b my txtm8?”

IMNO: Hala! Malala na ‘to. Lumakad ka na baka umabot pa si General Phorab sa syudad!

BAYLE: Hala! May naalala ako!

THESPA / IMNO: Ano?

BAYLE: Pinagbabantay nga pala ako ng Tito ko ng condo niya.

IMNO: Ano ba ‘yan kung hindi tindahan n’yo, condo ng Tiyo mo!?!

THESPA: No wonder close kayo ng aso mo… pareho kayong “bantay”.

IMNO: Hindi ba’t may asawa ang Tiyo mo?

BAYLE: Meron.

THESPA: Winner! E, ba’t hindi n’ya pabantayan yung condo n’ya sa kanyang may-bahay?

BAYLE: Dahil nandu’n ang kanyang “may-condo”.

THESPA: Ayyy!! Bad ‘yun! For that, lalo pang ethically correct na huwag ka nang umapir.

IMNO: Nang magkabukuhan na…

BAYLE: Tama! Itte kimasu!

IMNO/THESPA: Itte rasshai!

BAYLE: (Pasugod na tatakbo si Bayle palabas ng entablado.) IKEEEHHHH!! (Matitigilan. Papalik bigla.) Matte! Matte! (Matitigilan.) Hm. Pero siya ang nagbabayad ng pang-matrikula ko, pupukpukin ako ng Mama ko ng yantok kapag hindi ko siputin ‘yun. (Saglit.) Hmp, bahala na nga. (Kay Thespa.) Pa-text naman.

THESPA: (Nagmamadali.) O.

IMNO: Dali! Wala ka nang oras.

BAYLE: (Magte-text.) “Tito, si Bayle po ito. Nakkitxt lang. Sori po kse d ako mkkrating my klangan po kse akong gwin. Sori po tlga.” Send!

IMNO: O ‘yan lakad na! Hayaku, isoge boge omae no oshiri wo kande yaru yo!

THESPA: Daliiiiiiii!

BAYLE: Teka, ako lang?!

THESPA: We will be with you in spirit. Pramis. (Message alert tone. Matapos sulyapan ang cellphone, ipapasa kay Bayle.) Tito mo.

BAYLE: (Babasahin ang text.) “Ppunta akong ofis magttrabaho pra kumita ng pera. Mas importante ang ggwin ko kesa syo. Hindi pwde. Bkit ano ba ggwin mo?”

THESPA: Oh, my gulay!!

BAYLE: Pa’no ko sasagutin ‘to? Kahit naman ano’ng sabihin ko, e feeling n’un mas importante ang trabaho n’ya kesa sa ‘kin… so…

THESPA: (Mag-iisip.) Wait a minute, kapeng mainit… alam n’ya, nakitext ka lang ‘di ba?

BAYLE: O, tapos.

THESPA: Akin na. Ako na ang sasagot. (Hahablutin ang kanyang cellphone at magte-text.) “Hus ths pls?” Send.

IMNO: Pero lagot ka pa rin sa Nanay mo.

BAYLE: (Nag-aalala.) E sino’ng lalaban n’yan kay General Phorab?

THESPA: (Mapapatingin silang tatlo sa pinto ng S-Studio.) Alam n’yo… gisingin na natin si Maestra!

IMNO: Kaso…

BAYLE: (Tuturo si Imno.) Baka tanungin niya kung bakit hindi nakabihis ‘tong isang ‘to.

THESPA: Tapos tatanungin niya kung bakit hindi ako sasama…

BAYLE: Sasamà na naman ang loob nu’n…

(Gunita. Muling magpapalit ang ilaw.)

MAESTRA: (Inis.) HAHH? MATA?! Hindi na naman kayo pinayagan ng mga magulang n’yo? Bakit na naman daw?!

THESPA: Masyado daw po akong mapapagod.

BAYLE: Hindi na raw po ako nakakapag-laba.

IMNO: Wala pong binigay na dahilan.

MAESTRA: (Marubdob.) Mapapagod kayo? Kung may taong sobrang napapagod sa ating mga pagsasanay, ako ‘yun! Nung lumapit sa akin ang mga magulang ninyo para turuan ko kayong kontrolin ang mga kapangyarihan ninyo, tinanggap ko kayo nang walang bayad! Hindi ako ang lumapit sa kanila! Sila ang lumapit sa akin, nagkukumahog! Ngayon sila pa ang magiging sagabal para magawa ninyo ang trabaho ninyo… ang responsibilidad ninyo sa lipunan!! (Matitigilan. Hihinahon.) Hindi ako dapat magalit sa inyo… (Luluhod at yayakapin ang tatlo.) …wala kayong kasalanan… nalulungkot lang ako’t parang nawawalan ng katuturan ang mga pakikipagtunggali’t pagsasanay natin… kasi alam kong… baka sumuko rin kayo… hindi dahil mas malakas ang kalaban… kundi dahil sinukuan kayo ng mga magulang ninyo… (Aahon sa pagkakalugmok.) O, siya… umuwi na kayo… Ako na’ng bahala sa mga Baklang Ipis na sumalakay kanina… (Makikita niyang tinatanaw ang lupa ng tatlo.) ‘Wag kayong tutungó… wala kayong kasalanan… Sige, lipad na ako.

(Popormang lilipad si Maestra. Magpapalit ang ilaw.)

BAYLE: Kawawa naman si Maestra, baka matalo lang siya sa laban. Ano’ng gagawin natin!?!

IMNO: Kailangan nating mag-isip.

THESPA: Haller. Ako kanina ko pa ginagawa ‘yun. (Message alert tone. Babasahin ang text.) “Wala nang oras para mag-isip! Bilis bilisan nyo. Mhirap magtxt ng 2matakbo at nhihilo.”

IMNO: Teka… bakit parang mas takot pa tayo sa ating mga magulang kaysa sa ating mga kalaban?

THESPA: Kapatid, fear out of respect ang tawag du’n. Respect ang palayaw ng allowance.

BAYLE: No choice tayo.

IMNO: (Hihinga nang malalim. Saka magsisimulang magpalit ng kasuotan bilang superhero—a vista costume change.) Parati tayong may kakayahan mamili! At ang pagpili natin, depende ‘yon sa kung ano ang pinapahalagahan natin. Hindi ba’t mga magulang din natin ang nagsabing

umasta tayo ayon sa ‘ting mga responsibilidad?

BAYLE: Oo nga! …Na maglaba at magbantay ng tindahan!

THESPA: Na maglinis at maghugas ng pinggan!

IMNO: Na mag-aral nang mabuti!

BAYLE: At sabi ni Maestra?

(Gunita. Magpapalit ang ilaw. Nasa isang panig ng entablado si Maestra.)

MAESTRA: Ang inyong kakayahan ang inyong responsibilidad.

(Magpapalit ang ilaw.)

THESPA: I choose life. O, di ba? Panalo ang slogan ko…

BAYLE: (Marubdoob.) Binigyan tayo ng Diyos ng di-pangkaraniwang mga kakayahan at

kapangyarihan para ipagtanggol ang mga na-aapi—

IMNO: At ‘yun ang ating PINAKA-responsibilidad! Dahil walang ibang makakagawa ng mga kaya nating gawin kundi tayo mismo!

THESPA: Yezzz… we cannot hide our light and superpowers under a bushel! SHINE naaaa!!

(Mag-iilaw ang buo niyang katawan.)

IMNO: Ep, basta’t ‘wag lang nating pababayaan ang iba pa nating responsibilidad bilang estudyante, anak, kapatid at iba pa!

BAYLE: Kaya nga siguro tayo binansagang superheroes kasi kayang kaya nating pagsabayin! (Mapapaisip.) Pero pa’no kung conflict sa schedule?

THESPA: (Inis.) HMP! Ba’t pa ako mag-aartista, e… para nang pelikula ang buhay natin. Andaming kontra-bida.

IMNO: Hayaan natin… balang araw…

BAYLE: Oo nga! Ano ang natutunan natin sa mga kontra-bida?

THESPA: Hm. ‘Pag hindi tayo tumigil… susuko rin sila…

BAYLE: …Balang araw.

IMNO: Matira ang matibay.

THESPA: Korek ka jan. At tiyak mas makukulit tayo.

BAYLE: (Tatango.) Laban na ‘to!!

IMNO: Walang kontra-bidang umuubra sa…

SABAY ANG TATLO: (SFX.) OOOOOBRAAAAAA!!! Hmp!! (Maririnig ang buktot na paghalakhak ni General Phorab sa di kalayuan.)

IMNO: Bayle, Thespa! Ang mga tenga n’yo! (Magtatakip ng tenga sina Thespa at Bayle. Umaalingawngaw ang pagsigaw.) TATSUTAGHOOOOOY!! (Titigil ang pagtawa ni General Phorab. Dadating ang mga alipores ni General Phorab. Bakbakang umaatikabo.)

TELON

* No part of these plays may be staged without a written permission from the author. For performance rights, permit to play, and inquiries email ktfi2001@yahoo.com or call 386.3278 /text (0917)9726514.

I LAUGH YOU

2010-08-31T00:12:00.000-07:00

ni Njel de Mesa
Nagwagi ng 3rd Prize sa Don Carlos Palanca Awards for Literature 2003

TAUHAN:
BABAE
LALAKE

TAGPUAN: Sa may salas ng isang mukhang sinaunang tahanan. Pagbukas ng ilaw sa entablado, makikita ang isang makatang Lalakeng naghahandang mangharana.

LALAKE: (Paawit at tinitipa sa Gitara wari’y manghaharana.)

“Pagurin man ako ng buong araw,
Pagurin man hanggang sumapit ang gabi,
Pagurin man ng lahat ng dapat abalahin
Marinig ko lamang ang iyong tinig,
At masilayan ang iyong ngiti,
Mababatid kong wala pa ring kapaguran kitang iibigin…”

LALAKE: (Hinihingal sa pagaawit.) Pagod na ako. Bukas na lang! (Saglit.) HUWAG! Kailangan ngayon na! Huwag mo na itong ipagpaliban! (Kinakabahan. Maglalakadlakad.) Maraming pahiwatig ang Maykapal na ngayon ang takdang araw na tagpuin ang tadhana. Katulad na lamang ng mga asong nakabalandra kanina sa kalye na nangagsisipagtanguan nang ‘Oo’. (Gagayahin ang pagtango ng mga aso.) Isang antanda ng pag-asa mula sa langit na maari kitang mapa-“oo” ngayong araw na ito…

(Kukulog. Lalong matataranta.)

LALAKE: Uulan pa yata. (Mag-aagamagam.) Masamang pahiwatig… Baka ako umuwing luhaan. (Iiling.) Bukas na lang! (Matitigilan.)… HUWAG… (Kausap ang sarili.) Ngayon na’t baka malanta pa ang mga binili mong mamahaling bulaklak kung ipagpapabukas mo pa! Isang hakbang na lang… Ngayon na… Bukas na… Ngayon… Bukas (Kakagatin ng mga putakte mula sa mga bulaklak ang Lalake.) ARAY! Ano ba kayong mga langgam, pinagpipistahan niyo pa ako rito… Samantalang hindi naman ako kaiga-igaya sa inyong matamis na panlasa… (Wari’y matatanto.) Aaa… isang malinaw na pahiwatig ng kaniyang MATAMIS na “Oo”… NGAYON NA NGA!!! (Buo ang loob.)

BABAE: Ay, ikaw pala?

LALAKE: (Biglang maduduwag. Magkakandarapang tumakas palabas.) Bukas na nga… (Yuyukod paalis.)

BABAE: Sino’ng kausap mo?

LALAKE: Minsan… ang sarili ko…

BABAE: At ano’ng sadya mo’t pagkaganda naman ng iyong gayak?

LALAKE: (Matitigilan.) Talaga?

BABAE: (Aamuyin ang lalake.) Mmm… Ilang beses ka ba naligo’t nagkaganyan ka? Naku, at ano ito? May gitara’t mga bulaklak ka pang tangan. Pihadong manliligaw ka ano? Huwag mo na itatwa… alam ko na ang pakay mo.

LALAKE: (Kinabahan.) Talaga?

BABAE: Oo. Nagtungo ka rito upang hingin ang aking mga kuro-kuro’t payo sa larangan ng panliligaw bago ka sumuong… Hindi ba?

LALAKE: Parang ganoon na nga… Nagaagam-agam kasi ako’t baka siya magambala sa gagawin kong pagtatapat… Wala yata siyang kamuwang-muwang sa gagawin kong ito… ‘Di bale na lang… sige… saka na lang siguro… (Manghihina ang loob.)

BABAE: Ay, naku huwag mo nang ipagpaliban, tiyak akong batid niya na ang iyong saloobin at pihadong nag-aalala rin iyon. Huwag kang ganap na mangamba. (Saglit.) Mahal ka rin nu’n. Malamang nagugulumihanan lang iyon sa kasalukuyan.

LALAKE: Ganoon?

BABAE: (Sa isang hininga.) Hindi nga maarok ng aking pag-unawa kung bakit nagugulumihanan ang tanang kadalagahan ng sansinukuban sa mga usapan ukol sa ligawan. Payak ang kasagutan kung hahayaan na lang nilang magkandarapa ang mga binata’t magpataasan ng… (Mahihiya. Mahinhing tatawa.) –hihihi… Hindi nila ako gayahin, uupo na lamang sa bungad ng pila at tatanggap ng kanilang mga regalo… at sasabihin sa kanilang maari na silang huwag magpakita.

LALAKE: Lugi,… tunay na mas madali ang tuntunin ninyong mga dilag…

BABAE: Aba’y siyempre… taga-oo’t taga-hindi lang kami. Kaya ang payo ko sa iyo, dapat masusi ka munang mamili ng iyong pakakagatin sa iyong mga patibong.

(Hindi makakapagpigil ang Babaeng kunin at uusisain ang mga Bulaklak.)

LALAKE: (Magkakaroon ng tapang magtapat.) Mahal…

BABAE: (Namamanting.) ANO???

LALAKE: (Kakabig.) …A… e… Ma-ma-… MAHAL, ‘ika ko,… ang mga bulaklak na iyan.

BABAE: Ikaw talaga… Nag-aksaya ka na naman ng pera mo. Sa panahon ngayon mas marami pang higit na mahahalagang bagay na dapat paggugulan at pagtuonan ng salapi mula sa ating mga kaban at bulsa…

LALAKE: Hindi bale… higit na mas MAHALaga ang yaong pagbibigyan ko niyan kaysa sa higit na mas mahahalagang bagay na iyong ibinabanggit…

BABAE: Talaga lang, ha? (Saglit.) Unawain mo sana ang aking panandaliang pagiging usisera… Sino naman ang maswerteng dilag na iyong balak pagbigyan ng mga ito?

LALAKE: (Magigitla na may halong pagkabagot.) A,… e… Bakit mo pa itinatanong?

BABAE: (Hihinga ng malalim.) Wala lang. (Saglit.) Sa aking palagay, walang dilag na maswerte ang nararapat tumanggap ng mga ganyang bulaklak… pinitas man o pinag-ipunan. Ano ang iyong palagay?

LALAKE: Hindi ako mapalagay. Bakit naman?

BABAE: (Payak na sasagot.) Uod.

LALAKE: Ano?

BABAE: Uod.

LALAKE: Uod??

BABAE: Oo.

LALAKE: Oo?

BABAE: Uod.

LALAKE: Bakit naman?

BABAE: Bakit naman Uod?

LALAKE: Oo.

BABAE: Kailangan ko pa bang ipaliwanag?

LALAKE: Uod… este… oo.

BABAE: Pupurbahan ko. Kung tititigan mo ng masusi ang mga bulaklak… ang buod at ang mga talukap nito… (Tititigan ng Lalake) … Ano ang iyong makikita?

LALAKE: A,… e,… Langgam.

BABAE: Mali. Muli mong titigan. (Tititigan muli ng Lalake.)

LALAKE: (Saglit.) A,… e,… Langgam pa rin…

BABAE: Mali… UOD!!

LALAKE: Uod ang langgam?

BABAE: Kawawa ka naman hindi ka marunong tumingin.

LALAKE: Papaano ba?

BABAE: Ipikit mo ang iyong mga mata at iyong makikita.

LALAKE: Ano?

BABAE: Basta. (Agad ipipikit ng Lalake ang kanyang mga mata.) Ngayon… huwag kang tumingin sa ‘ngayon’ lamang… kundi sa hinaharap… sa bukas… sa makalawa… sa susunod na linggo… Ano ngayon ang nakikita mo?

LALAKE: Ngayon o bukas?

BABAE: Ngayon sa bukas!

LALAKE: A,… e… Wala, e…May diperensiya yata ang aking mga mata… wala akong makita!

BABAE: Naku, papaano ka makakakita ng kahit na ano kung nakapinid ang iyong mga mata! Dumilat ka! (Agad agad didilat si Lalake. Mapapahiyaw si Babae.) Mali na naman!

LALAKE: (Agad na muling pipikit.) Parati na lang akong mali.

BABAE: Ngayon lang iyan. (Saglit.) Dahan dahan mong idilat ang iyong mga mata na parang bumubukadkad na bulaklak… tumingin ka ngayon sa iyong paligid… at sa iyong mga kapwang bulaklak. (Patititigan ang mga bulaklak.) Ano ang iyong nakikita?

LALAKE: (Bagot.) Oo na uod na…

BABAE: Iyan ang tanging dahilan kung bakit hindi maswerte ang kahit na sinong dilag na makatatanggap ng mga bulaklak na ganito… gaano man pinaganda ang pagkabungkos dito. Baka magkamali ka pa’t mag-akalang pumanaw ka na pagmulat mo kinaumagahan dahil inuuod ka na sa papag mong tinutulugan. (Sandaling katahimikan.) Siya nga pala, kanino mo nga pala ibibigay ang mga ito? (Hawak ang mga Bulaklak.)

LALAKE: (Inis. Aagawin mula sa Babae.) Sa mga… Uod!

(Sandaling katahimikan. Mag-ngingitian ang Lalake at Babae.)

LALAKE: Hindi… hindi ito para sa mga uod… (Kausap ang sarili.) … Hindi ko na kaya! Hindi ko na hihintaying ako’y uurin pa… Heto na… (Hihinga nang malalim.) …Mahal kita.

BABAE: (Gitla. Biglang kakabahan.) G-G-Gusto mo ng kape?

LALAKE: Hindi mo ba ako narinig… Mahal kita… araw araw noon pa man…

BABAE: A-A-Ako… gu-gu-gusto ko ng kape…

LALAKE: Hindi mo ba… (Mapapailing.) …wala akong hinihingi mula sa iyo… mahal kita… iyan ang totoo… bahala ka na kung ano’ng ibig mong gawin doon… (Magsisimulang lumakad palabas.)

BABAE: (Magtititili ang Babae.) HuwAAAAaaaaAAaaaHhhGG! Bakit?!! Bakit?!! Bakit AKO? Bakit Ikaw? Bakit Ngayon?! Bakit Gano’n?

LALAKE: (Sasabog.) Ano ba?! Alam kong hindi ako kagandahan… ‘di tulad mo na minsa’y pinangarap kong pumangit man lang nang kahit kaunti, nang malaman mo kung sino ang tunay na nagmamahal sa iyo… Ako! Hindi man mala-porselana ang aking kutis, natitiyak kong ang aking puso’y dalisay.

BABAE: Wala naman akong—

LALAKE: --Ssshh… Hayaan mo akong maghayag nang walang pahinga sapagkat hindi na makapagpahinga ang aking pag-iisip ng kakaisip sa iyo. Ikaw ang simula at ang wakas ng aking araw… mula pagmulat ikaw ang siyang nakikita… Muta ka sa akin, na di ko matanggal ng kahit ilang hilamos. Saan ko man ibaling ang aking paningin… naroon ka.

BABAE: Hindi ko sinasadyang mapuwing ka…

LALAKE: Ssshh… Muta kang ayaw kong tanggalin dahil ikaw ang nakikita ko sa bawat mukhang aking nasasalubong… Nakikita ko silang lahat na parang ikaw…at sa gayon sinusubukan ko ring mahaling parang ikaw. Ikaw…O ikaw, ang nasa gitna ng lahat ng bagay sa mundo… ‘di bale nang madapa, huwag ka lang mawala sa aking paningin.

BABAE: Ngunit kailangan mong…

LALAKE: Sshh… Baka ipagkait sa akin ang mga salitang nais bigkasin ng aking damdamin. Shhh… ‘yan ang tunog ng aking damdamin… Kinikilig. (Kikiligin.) … Sssshhh… sa tuwing umaga, kinikilig… kasama pa ng kabag na dulot ng pag-aalala sa iyo.

BABAE: Ano?

LALAKE: Sshhh… Uma-umaga’y pinapangarap na ikaw ang siyang hinagkan at niyakap noong buong magdamag… ngunit hindi pala… hangin lang pala ang kayakap… Parang awa mo na… (Bagot.) …ayaw ko nang kabagan! Ayaw ko na, na ang bawat silakbo ng aking kalamnan ay naghuhumiyaw ng iyong pangalan. Oo nga’t tahimik lang itong bumubulong, ngunit kapag nalanghap ng kahit sino’y makapagsasabing nabubulok na ang aking pag-ibig sa iyo! Ayaw ko nang pabulukin pa ang aking damdamin! Kailangan ko na itong ilabas!

BABAE: Sige… Ilabas mo…

LALAKE: Gaya ng basurang ipinalalabas sa akin ng aking Ina… Gabi gabi ko ring pinapanalangin sa kalangitan… na sana balang araw… ikaw naman ang aking ilalabas. Ngunit maging ang kalangitan ay sadyang mapagkait tuwing pinagmamasdan at sinisipat ko siya gabi gabi. Sa isip ko’y bakit ko pa sisipatin ang langit kung mayroong bituing narito sa lupa na maaring pagmasdan nang walang panganib na tumigas ang leeg. Dahil narito ka ngayon at wala ka sa langit… kinailangan ko nang bigkasin na mahal kita… huwag ka sanang kumaripas nang parang bulalakaw…

(Sandaling Katahimikan.)

BABAE: (Muling magtititili ang Babae.) AAAAaaaaAAahhh!! Bakit!? Bakit?! Bakit ako?!

LALAKE: Hindi ko rin lubos maipaliwanag sa aking sarili kung bakit ikaw. Hindi tayo magkabagay,… Lalake ako… Babae ka naman… marami tayong pagkakaiba… Ngunit, magbigay ka naman ng kaunting pabuya, Sinta… wala ka bang pagtingin?

BABAE: Saan? (Hindi makatingin ng tuwid kay Lalake.)

LALAKE: Sa gawi dito? (Ituturo ang sarili.)

BABAE: Maglakad lakad muna tayo. (Maglalakad lakad nang matulin si Babae. Bubuntot si Lalake. Mananalangin ang Babae, saka mauupo.) Tatapatin kita… kaibigan…

LALAKE: Aray.

BABAE: Gusto ko sana… (Saglit.) … kaya lang ayaw ko.

LALAKE: (Inis.) Bakit naman?

BABAE: (Inis din.) Bakit hindi?

LALAKE: Hindi ko alam kung bakit hindi… anong gagawin natin… heto na ang aking pagmamahal na kapwa sa ati’y bumulaga at patuloy na bumubulaga sa aking kalooban! (Sandaling Katahimikan. Iiwas ng tingin si Lalake ngunit di rin makakatiis at muling titingin kay Babae.) Bulaga! (Muling iiwas at muli ring titingin.) Bulaga! Naryan na naman! (Mapapalundag sa kibot si Babae. Wari’y magkakapalpitasyon sa puso si Lalake. Saka lilingunin muli si Babae.) Bulaga! Naryan uli!

BABAE: Ginoo, huwag ka na lamang tumingin sa gawi ko’t baka magkaroon ka ng karamdaman sa iyong puso.

LALAKE: Mayroon nga akong karamdaman sa puso…

BABAE: Gayon ba? Ano’ng tawag sa iyong karamdaman?

LALAKE: Ikaw.

BABAE: (Inis.) Sira. Hindi yata maginoo sisihin ang isang dilag para sa isang karamdamang wala naman siyang kinalaman.

LALAKE: Hindi ka ba natutuwa’t balintuna sa iyong sinabi,… IKAW LANG ang tanging may kinalaman sa karamdaman ng aking puso?

BABAE: Tiyak ka bang mayroon ka ngang puso?

LALAKE: Dahil sa ‘yo, natiyak ko…

BABAE: Handa ka ba’ng sumumpang ako lamang ang siyang magiging laman ng iyong puso?

LALAKE: Wala akong alam sa pangungulam at hindi ako bihasang manumpa ng tao…

BABAE: Kaunti na lang at malapit mo na akong mapasagot…

LALAKE: … ngunit kung iyan ang iyong hangad kita’y walang pasubaling isusumpa sa akin!

BABAE: Kung gayon… (Sandaling Katahimikan. Hihinga nang malalim, mangungurus, at saka sasagot.) Oo.

(Sandaling Katahimikan.)

LALAKE: (Biglang kikilabutan sa takot.) Hala ka…

BABAE: Bakit?

LALAKE: Natatakot ako’t baka lang kita masaktan… naiiyak ako… heto tutulo na…

BABAE: Huwag dito… (Susundutin sa balakang si Lalake ni Babae. Gaganti naman si Lalake. Mapapalundag sa kiliti si Babae at saka gaganti kay Lalake.)

LALAKE: Aray.

BABAE: Aray?

LALAKE: Hindi, nais ko lang tumigil ka’t nakakikiliti…

BABAE: Ikaw talaga… (Susundutin si Lalake. Gaganti ng sundot si Lalake kay Babae. Malambing na itutulak ni Babae si Lalake. Gaganti ng tulak si Lalake kay Babae. Mapapalakas. Mahuhulog at mapapaupo si Babae mula sa kinauupuan.)

LALAKE: Naku po’t napaupo ka! Nakita mo na… hindi ko kayang makita kang nasasaktan… (Maiiyak.)

BABAE: (Nagpupumilit umahon sa pagkalugmok.) Mainam sigurong tulungan mo akong makatayo mula rito bago ka humikbi riyan, ANO?!!!

LALAKE: (Tutulungan.) Paumanhin. (Mapapatihulog si Lalake habang tinutulungan si Babae. Mahuhulog lang muli si Babae kasama ni Lalake.)

BABAE: Masama yatang hinahayaan ko ang aking sariling mahulog sa iyo.

LALAKE: Huwag ka nang mangamba aking tanging bituin…dito ka na muna’t maliwanag pa’t maulap.

BABAE: Ako nga lang ba?

LALAKE: Pangako, lumipad ka man at itanong mo pa sa kalangitan!

(Biglang uulan.)

SABAY: Umuulan.

LALAKE: (Magkayakap.) Sana’y balang araw patuloy pa ring makikisama ang kalangitan sa ating pag-iibigan… Nawa’y gawan tayo nang pagkakataong pakinggan ang masarap na buhos ng kanyang ulan lalo na’t madilim… malamig… at masarap…

BABAE: Ginoo, masama ang iyong binabalak…

LALAKE: (Mapanlimbak.) …masarap kumain ng mainit na pandesal na pansawsaw sa kape…

BABAE: (Mahuhumaling.) Ayyy… kulang na lang adobo…

LALAKE: At Adobo!!

BABAE: Awww… mahal na nga kita.

LALAKE: (Pabiro.) Kain na tayo?

BABAE: Ay, ano na nga pala ang oras, baka kailangan ko nang magsaing?!

LALAKE: Mayroon pang dalawang minuto… Saglit na lamang…

BABAE: Narinig ko na ‘yan. (Tatayo’t magaayos.) Ayusin mo na ang iyong pustura’t baka ka makita ng aking Ama…

LALAKE: Hindi ako natatakot sa iyong Ama!

BABAE: May itak ang Ama ko, saan man siya magtungo…

LALAKE: Hindi ako natatakot…

BABAE: At may bigote…

LALAKE: Tatayo na po. (Takot na tatayo si Lalake. Aanyayahan ni Babaeng umalis na si Lalake.)

BABAE: (Nag-aalala.) Alam kong marami pang dilag ang ibig mong linlangin kung kaya’t mauna ka na’t baka abutan ka pa ng dilim… Sayang ang iba pang mga bituing maari mong saluhin. (Kukunin ang Bulaklak at iaabot kay Lalake.) Sa iba ka na lamang… (Ngunit mapapatingin si Babae sa mga Bulaklak, maiinggit at mahuhumaling.)

LALAKE: Marami ng Babae ang dumaan sa akin… ang iba’y nanagasa pa… hinayaan ko lang sila’t di sila inatupag… hanggang sa isang araw… lumapit ka’t nagtanong kung…

BABAE: Pagod ka na?

LALAKE: Ikaw pa lang ang nagtanong sa akin ng may ganoong pagmamalasakit. Sa dalas ko kasing pagpawisan sa bukid, akala ng iba’y pasmado lang ang aking kili-kili’t di ako napapagod. Ngunit ikaw, inalintana mo…

BABAE: Ang baho mo kasi noon… (Biglang kabig.)… ngunit huwag kang mag-alala irog, handa akong simsimin ang lahat ng alat mo…

LALAKE: Ano’ng saya sa—Haay… (Buntong Hininga.) …Ang mabiyayaan ng isang katuwang na pupuna sa aking kasangsangan.

BABAE: Mapipilitan ka na ngayong magsipilyo nang mas madalas.

LALAKE: (Hihingahan ang kaniyang palad at aamuyin ito.) Talaga?

BABAE: Adobo… may kasama pang itlog maalat… Kaya nga kita naibigan dahil amoy Adobo ka… (Matatawa.) Ngunit kaya mo lang ba ako naibigan dahil ako lamang ang nagkukusang mag-ulat na amoy Adobo ka? Paano kung mabango ka na’t wala nang kasangsangan… baka hindi mo na ako magawang mahalin…

LALAKE: Titiyakin kong hindi magkakagayon…

BABAE: Ganyan?

LALAKE: Ngunit hindi lamang iyon ang aking naibigan sa iyo, marami pang kung anu-ano… ang iyong ismid… ang iyong matuling paglalakad… ang iyong matapang na kilay, ang iyong baku-bakong paa, at higit sa lahat ang iyong ngiti at… ang iyong mga kamay…

BABAE: Talaga? Maraming nagsasabing iyon ang mga pinaka-di-kaakit-akit na bahagi sa aking kaanyuhan…

LALAKE: Ay, ang iyong ngiti… ay, anong ganda… pagkaganda-ganda… tabingi’t sungki-sungki… kapag aking naaalala ang iyong ngiti, na tuwing nasisilayan… ako’y nahuhumaling… napapatabingi… (Itatagilid ang ulo.) … hayan pantay na. (Saglit.) At ang iyong pinakamagagandang mga kamay, pinakamagagaspang, pinakamaguguhit, at pinakamabubuhok… ang iyong mga kamay ay dapat ilagay sa isang museo… walang ibang mayroon niyan… ikaw lang… ikaw lang. Kaya para sa akin… (Iaabot ang mga Bulaklak.) … ikaw lang.

BABAE: (Tuwang tuwa.) Salamat sa mga bulaklak… ang saya saya… Ngayon lang ako nakatanggap ng ganito… labis labis ang aking pasasalamat. Kung kaya’t mula ngayon maari mo nang sabihin sa iba… na ikaw may “BU”, sila wala.

LALAKE: Anong “BU”?

BABAE: Maikling palayaw para sa BU—laklak… iyan na lamang ang itawag mo sa akin bilang pag-alala sa mga ito. (Hahagkan ang mga bulaklak na bigay ng Lalake.) …At di ba’t ako ang iyong BU—laklak at ikaw naman ang aking BU—buyog?

LALAKE: Hindi ka kaya uurin niyan?

BABAE: Uuurin lang ako kung ako’y malalanta’t tuluyang masasawi… ngunit… hindi ba’t nangangako kang didiligan ako araw araw?

LALAKE: Ay, Sinta! Hindi lang kita didiligan, ilalagay pa kita sa paso!

BABAE: Sa paso?!! Paano na ang aking kalayaan?

LALAKE: Puwes, sa hardin! Doon kita itatanim at aalagaan!

BABAE: Kasama ng ibang mga bulaklak?

LALAKE: Ay, hindi Sinta! Ikaw lamang ang nasa harding yaon.

BABAE: Ha?! Mamamatay ako sa kalungkutan!

LALAKE: Ay, Sinta Babae kang talaga! Hindi ka sukdulang malulungkot sa pagkat sasamahan kita sa harding yaon. Sabay tayong lalago’t bubukadkad.

BABAE: Irog, hindi ka maaring maging bulaklak… isa kang bubuyog.

LALAKE: Ay, oo nga pala. Kung gayon babantayan kita araw-gabi, pupudpurin ng aking mga halik at bubulungan ng BZZZzzzZZ… BzZzzZ… (Hahabulin ni Lalake si Babae na parang bubuyog na pinangingilagan ni Babae.) …BZZz… na ang siyang ibig sabihin ay… Mahal kita.

BABAE: Aba’y marunong ka palang mangusap-bubuyog?

LALAKE: Hindi masyado.

BABAE: Sayang…

LALAKE: Maaaring di masyado bihasa ang dila kong magpaka-bubuyog…ngunit ang mga labi ko’y dalubhasa… (Mangangahas halikan si Babae.)

BABAE: (Pipigilan si Lalake.) Huwag ka sanang mabalasik at baka habulin ka ni Itay ng itak!

LALAKE: Hindi niya naman tayo nakikita.

BABAE: Iyan ang iyong akala. (Matitigilan si Lalake at mangangambang may nagmamatiyag. Pautal na mangungusap si Babae.) Aaa… e… umm… e… Unawain mo sana’t naiilang pa ko’t nakikibagay kung paano ang wastong pag-asta kapag kapiling ka. Paano kung nariyan ang aking mga magulang na walang kamalaymalay?

LALAKE: Ipaubaya mo sa akin ang tungkuling bigyan sila ng malay… kung ibig mo… Nasa’n ang ina mo?! Nasa’n ang INA MO!?!… Aking ihahayag ang aking pagmamahal sa iyo. (Tutungo sa likod ng entablado wari’y papasok sa isang silid.)

BABAE: Huwag muna’t baka isipin nilang nagsadya ka rito para makikain… iya’y patungong kusina.

LALAKE: Ay! Ayoko pang katayin. Ano’ng gagawin natin?

BABAE: Ganito na lamang… Kung nais mo akong halikan at di mo matiis na ipagpaliban… Isang halik sa ating mga palad ang maglilipat sa ating mga labi sa ating mga palad… At kahit nariyan ang kung ilan pang ibang tao… maari natin pagdikitin ang ating mga labi sa ating mga kamay at maghalikan nang walang alinlangan.

(Pipikit ang dalawa. Kapwang hahalikan ang kanilang kani-kaniyang palad at saka pagdidikitin wari’y maghahalikan ang kanilang mga palad habang nagkakamayan. Tatagal at sisidhi ang kanilang pagkakamayan.)

BABAE: ARAY!!

LALAKE: Bakit?

BABAE: Ang ngipin ko’y biglang sumakit!

(Mamamangha si Lalake sa kanyang palad.)

LALAKE: Hanggang kalian naman kaya tayo magtitiis?

BABAE: Hanggang sa maipaalam natin sa kanila ang ating pagmamahalan…

LALAKE: Ano pa’ng hinhintay natin? Sabihin na natin.

BABAE: Ngunit ang itak?

LALAKE: Mas mainam na lamang dagling magwagas itong buhay kung ako’y mabubuhay lang din naman sa isang mundong di mo maaring halikan!

BABAE: Paano ang bigote?!

LALAKE: Hindi ko na lamang titignan. (Matapang.) Buo na ang aking kalooban. Kausapin na natin ang iyong mga magulang.

BABAE: Ikaw ang siyang bahala… (Tatawagin sa likod ng entablado.) Itay!! Itaaayyy!?!

TATAY: (Malumanay na boses lamang ang maririnig.) Bakit anak?!

BABAE: May ibig po sana sa inyo kumausap… nasaan po si Inay?

TATAY: (Pasigaw at nag-aalama.) BAKIT? MUKHA BA AKONG TANUNGAN NG MGA NAWAWALANG KALABAW!?!! Ha!? (May maririnig na mga nababasag na pinggan.)

LALAKE: (Takot.) Mahal…kung sulatan ko na lang kaya sila ng liham?!

(Tatakbo palabas si Lalake. Kadiliman.)

TELON

* No part of these plays may be staged without a written permission from the author. For performance rights, permit to play, and inquiries email ktfi2001@yahoo.com or call 386.3278 /text (0917)9726514.

SOMNAMBULISM

2010-04-26T19:16:00.000-07:00

by Njel de Mesa

CHARACTERS:

GIRL / FUMOON

GUY / CHIEF

*the play may be performed with subtitles and projections (using OBBs or Opening Billboards of different mini-series as bookends—“what you know, feel, and watch are the materials of your dreams”).

(An Airplane landing is overheard. OBB Theme from Battlestar Galactica plays from the PA system. A blinding light reveal an airport terminal, passenger arrival detention area, in France. Guy, in pink pajamas, groans in his sleep on one of the benches. A Girl in a red dress enters with her innumerable luggage. She tries to wake him up from his obvious nightmare.)

GUY: (Waking violently. Fast paced percussive theme from Battlestar Galactica.) Argh! Whatta dream?! (Flustered. Talking to the Girl beside him peripherally.) I was being chased by Colonial guards. Madam President Roslin ordered to put me out the airlock. As I wrestled my

way through the fuming mob, everyone kept calling me “SHARON”!?! In a desperate attempt to escape them, I latched on to one of the Viper wings as it flew off… to…to… (Eyes the Girl.) You’re not mom. This isn’t exactly home sweet home. Okay. (Talking to himself.) Don’t freak out. You’ve seen this plot waaay too many times in the movies… You’d know exactly what to do… (Screams in panic.)

GIRL: (In French.) Ça va? (You, okay?)

GUY: (Screaming at the Girl. Flustered.) AAAAAAAAaaaaAAAhHHh!!! You’re a Cylon! Where am I? Who are you? What am I doing here? What did you do to me?! What’s your name? I mean, your number?!

(Girl slaps him violently.)

GUY: Ow, that… (Surprised.)…didn’t hurt. (Girl transfers to a farther bench carrying her luggage.) This is definitely the wrong side of my bed.

(Chief hesitatingly yells out an apology.)

GUY: Miss, I’m sorry. I get chatty when I’m stressed. (Beat.) Well, even when I’m not. (Beat.)

Sorry, if I scared you.(Silence.) You’ve a name, huh? (Silence.) Where are we, huh? (Silence.) I was hoping you’d have an idea on how I got here? (Beat.) Huh?

(Girl looks at him, top to toe, askance while she packs away her luggage. She’s putting one travel bag into a bigger one. One after and into another.)

So many questions but the answers are so few. Guess, I’ll just have to look to myself for a reply. (Looks around.) Okay. What do we have here. Obviously, I’m in an airport terminal. (Beat.) I’m in a what? AIRPORT?!! Yeah, b-but…where? (Goes closer to the girl.) Could you at least tell me where on earth we are?

(Silence. Girl doesn’t reply.)

Ugh. (Doing crude sign language. Gesturing.) Would you happen to know where the payphones are? (Girl doesn’t reply. Still using crude sign language.) Can you at least write down a number I can call?

GIRL: (Sarcastically smiling.) J’ai déjà un copain et il te casserait bien la gueule. (I have a boyfriend, I’m sure he’d be happy to break your neck.)

GUY: Okay, what do I have to press to get subtitles? (Canned laughter.)

GIRL: Il aime bien piétner la gueule des gens. (He likes to step on people’s necks.)

GUY: Exactly what I need in my life right now, a French ingenue! (Beat.) What?! I’m in—

GIRL: Tu trouves le français difficile? (Do you find French difficult?)

GUY: (Panics.) --FRANCE?! What am I doing in France? It’s quaint… but what am I doing here? Of all places?! How’d I even get here in the first place wearing nothing but… (Inspecting his pink pajamas. Realizing.) You gotta be kiddin’ me?! Dammit! Of all the sleeping disorders, why did I pick sleepwalking over snoring or teeth grinding? This is soooo stressful. I think I need to pop a smoke. (To the Girl.) You smoke?

GIRL: Je ne te dois rien. (I don’t owe you anything.)

GUY: Yeah, me neither. But this is probably the day I’d have to start. (Canned laughter.)

VOICE OVER: (From the Airport P.A. system.) ATTENTION! (A tetchy woman is heard reprimanding.) Son, smoke and you die!!

GUY: (Rattled.) Mom?

(Girl pulls out her journal and starts sticking the pages together with glue.)

GUY: Miss? Uhm… miss-s-s-sieu? I mean, Madam Gazelle… Ugh. Shoulda taken French as my Foreign Lang back in college—

GIRL: Oui.

GUY: No, just me. (Canned laughter.) Marooned in pink pajamas with a French chick in a red dress who’s probably thinking of me as gay as pink can be? This is a nightmare!! (Beat.) Maybe if I close my eyes, this’ll all go away. (Closes his eyes. Opens them slowly. Shoots a glance if the Girl is still there.) C’mon, work! Work! Work!(Tries again and again until the girl notices and suspects he’s making a pass at her.) It’s not working. Great. Now, I’m dizzy. Feel sick. (Drowsy.

Stammering.) M-M-Must eat placebos. (Girl hands out a chocolate bar from one of her bags.)

Oh, mercy boocoo much! (Opens the bar starts munching on it then realizes; the Girl understands English.) Heeeyyy… (Crude French.) Excuse me mwah, Madam Gazelle? Comprendey English? We? We? (Girl doesn’t flinch. Silence.) Respondu… uhm… silver plate? (Annoyed. Girl stands up from the terminal benches to leave.) C’mon, I just wanna be “French” with you? (Laughs at his own joke.) HAHAhahaHAhA!! Get it? “FRENCH” with you?! HahaHA!!

(Girl laughs sarcastically at the Guy.)

(Trying to prevent her from leaving.) That was funny, you know? But what do you know, you’re French! I mean, yeah, you believe you invented Western Civilization but can you play basketball? Huh? You-me, one-on-one, huh? (Guy manages to snatch her journal. A loud

Referee’s whistle is heard. They jump ball then hustle for the journal.)

GIRL: (Gesturing “Go away”.) Dégage. (Back off.)

GUY: What does that supposed to mean? Back off? And what are you going to do, if I don’t?

Smash me with a Burgundy or a Bordeaux just ‘cause I can’t tell the difference?

GIRL: (She steps on his toes and snatches back her journal.) Tu te fous de moi! ( You’re making fun of me.)

GUY: Oh, that was you intimidating me? Yeah, anything French IS intimidating: (Mocking in crude French accent.) French toddlers, French pigs, French cats and dogs—hey, even French fries intimidate me. Come to think of it, that’s the only French with existential promise, the fries,

I mean… And it’s not even French… It’s Belgian! (Canned laughter.)

GIRL: Tu me rends malade! (You make me sick.)

GUY: There you go again, contaminating me with your French!

GIRL: (In fear. Screaming.) POLICE!!!

GUY: Great idea! (Upstaging.) “Police! Police!” that’s exactly what I need right now to keep you from attacking me with your mascara. That or powdering me to death. Oh, wait, …I get it… you were calling the “FASHION” Police! I’m sorry… You really need their immediate help… because your dress will be out of style in fifteen minutes.

GIRL: Police! Police!

GUY: Madam Gazelle, that’s not how you call police in the airport. You call them like this: BOMB! BOMB! (Unbuttons his top revealing his undershirt with the word BOMB printed on it.) I HAVE A BOOOOOMMMMB!! (Canned laughter. Realizing.) Okay, something’s obviously wrong. (Turns to the girl.) Voulez-vous coucher avec moi? (Would you like to have coffee with me?)

(Girl angrily slaps Guy.)

GUY: Déjà vu. (Dawning.) Hey, I speak French now?! (Straining.) Vous etes une super nana. (You’re one fabulous babe.)

(Girl is about to slap Guy, hesitates in mid-movement.)

GUY: Aaaa… that’s how you disarm the French. Now, if I can figure out what I just said and how I learned to say it. (To the Girl.) Sans vous je ne suis qu’un ver de terre. (I am only an earthworm without you.)

(Fumoon smiles.)

GUY: Hey, I said something nice. (Beat.) Did I? (To the Girl. In French accent.) Madam Gazelle, it looks like you understand my French better zan I do. So, can you tell me what I just said?

GIRL: Tire-toi. (Buzz off.)

GUY: I could’ve sworn, it was longer. Now can we try it in English, please?

GIRL: Laisse-moi tranquille ou je t’arrache les yeux! (Please don’t disturb me again or I will scratch out your eyes.). (Beat. In English.) …Chief.

GUY: Oh, we’re chums now? You calling me “Chief” now? Madam Gazelle, there’s only one girl who gets to call me that. And you won’t happen to be—

GIRL: --Fumoon.

GUY: How’d you—

FUMOON: (In French accent.) And only one guy who got to call me zat…

CHIEF: Oh—my—lords of kobol! FUMOON?! (Awestruck. Theme from the O.C. plays.)

FUMOON: And… “who are you?”

CHIEF: “Whoever you want me to be…”

(They jam for old times sake.)

BOTH: (Singing ecstatically together.) California, here we come… right back where we started from… Californiaaaaaa!! Californiaaaa!! Here we come! OOOoooh! (They laugh.)

CHIEF: Fumoon, It’s been donkey’s years! Is it really you in there?

FUMOON: Want my autograph? (Hands him an autographed picture.)

CHIEF: Wow, did I make a pass at you in college?

FUMOON: No, I think it was the other way around.

CHIEF: Well, I’ll just make up for it now, if that’s fine with you? (Excited with delight.) What happened to you? You’re a… (Stuttering.) You’re a… a… woman.

FUMOON: Does that even count as a pick-up line? (Scoffs.) Nothing’s changed.

CHIEF: (Looking at her top to toe.) Everything’s changed… and your hair… your hair is… wow… longer. (Canned laughter.)

FUMOON: Longer is an adjective, right? Is it also a compliment?

CHIEF: Hey, I wanted to sweep you off your feet, if… (Straining to whip up a pick-up line.) …if …you hadn’t… swept me off mine first.

FUMOON: (Annoyed.) “That’ll do, pig. That’ll do.”

CHIEF: Working on it. So what’s up with you? What are you doing here?

FUMOON: Waiting.

CHIEF: (Sarcastic.) Wow, waiting. Cool. (Beat.) Could you be anymore vague?

FUMOON: Work.

CHIEF: Wow, that IS more vague. (Canned laughter.)

FUMOON: Ok, long and short, post grad; went into advertising which led to designing which led to fashion for the runways.

CHIEF: Haute couture, eh?

FUMOON: You?

CHIEF: Still working for my dad. Selling washing machines. Still the computer geek. Still in love with…

FUMOON: With?

CHIEF: With… uh… with… (Groping for a thought.) …theater!

FUMOON: Really? E-mail me when you’ll be in Carnegie then.

CHIEF: That’ll never happen. I’m quite resigned my theater dreams won’t ever come true.

FUMOON: Atta boy! That’s what you do to everyone… (Slips.) …I mean, everything you love… you just give them all up for “safety”, eh?

CHIEF: (Changes the subject.) Love to catch up, patch up love… but I’m not yet done with panicking so… can we just give more TLC in how we handle my predicament here.

FUMOON: Always hung up, I see.

CHIEF: Yeah? Yeah? Let’s see how well you handle sleepwalking.

FUMOON: (Scoffs.) So your telling me, you checked-in, got your boarding pass, paid the terminal fee, got inspected, boarded the plane and flew into the heart of France sleepwalking style. I don’t buy it.

CHIEF: I don’t buy it either. But, hey…(Shows his pajamas. Canned laughter.) Stop that already. (Canned laughter snaps out abruptly.)

FUMOON: Like the color.

CHIEF: Really. Thought it was kinda—

FUMOON: --Always knew you were gay.

CHIEF: Now look who’s hung up.

FUMOON: I’m not hung up on you.

CHIEF: Then, why were you pretending you’re French and didn’t want to talk to me?

FUMOON: I wasn’t pretending.

CHIEF: Touché! (Clap of thunder.) When it rains, it surely pours.

FUMOON: You’re over reacting. For all you know, this might just be a dream.

CHIEF: Oh yeah? (Tries pinching himself.) Then, why can’t I feel anything, smarty-pants?

FUMOON: Duh. Because you’re in a dream. I swear, you’re still stuck in second grade. Can’t distinguish dreams from reality. Oh, please don’t pee on your pants.

CHIEF: (Suddenly delighted.) You’re telling me I’m consciously dreaming!?! I’m consciously… in my subconscious?! This is so cool. (Beat. Basking.) So, this is a dream?!

FUMOON: Yeah, but whose…

CHIEF: Hmm. So, I shouldn’t be jumping up and down ‘cause it might not be mine. Great.

FUMOON: (Perfunctorily.) Could be yours. Could be mine. Who knows?

CHIEF: (Mawkish.) Could be ours?

FUMOON: Ugh. I wouldn’t dare dream of you.

(Blackout. Pitch black darkness. Silence.)

CHIEF: This is what happens when you don’t pay your bills, Fumoon. (Silence.) Fumoon? Where are yaaaaaaah? (Silence.) Great. Guess, that answers whose dream this is. (Sound of him groping for the lights switch.) If I can just find the switch.

FUMOON: Ow! You stepped on my newly pedicured toe.

CHIEF: Ooops, hey, you’re still here. Hope I didn’t wake you up.

FUMOON: Or maybe you’re beginning to dream about me again. I’m the victim here. Stop making this a two-way thing.

CHIEF: Right, because back in college, it was just a one way thing. Yours to be exact.

FUMOON: I hate you.

CHIEF: Hate you, too.

FUMOON: I read somewhere that all the people in your dreams are there because you put them there. Things in dreams symbolize how you feel about them. And since this is YOUR dream, YOU forced me to be here. Betcha heard I was getting fashionably famous in France and bitten by regret, started dreaming of me and your shoulda-woulda-couldas.

CHIEF: Well, dreams are impossible to verify. So, you can’t actually prove THAT theory.

FUMOON: Watch me.

CHIEF: I can’t actually WATCH anything in the dark.

FUMOON: And I don’t actually WATCH Battlestar Galactica.

CHIEF: And I don’t actually WATCH the O.C.

FUMOON: (Sings.) California, here we come…

CHIEF: (Sings.) Right back where we started from…

FUMOON: (Sarcastic.) Uh-huh… and you don’t watch the O.C.

(Lights flicker up again. They are seated face to face in a fancy restaurant eating cakes from a frying pan. Fumoon is fashionable with a cocktail dress—ribbons and all. Chief is a rubber toad. *Chief’s lines may be actual croaking with projected subtitles.)

CHIEF: Whaddaya know, dreams are memories. Memories are dreams.

FUMOON: I hate you. (Drinks water from her glass with a spoon.)

CHIEF: How can you, if you’re still hung up with me?

FUMOON: This is your dream! (Brazen.) YOU’re hung up on me.

BOTH: (Sighs. Looks around.) Abject humiliation.

(Silence.)

FUMOON: (Whimpering.) I hate you.

(Silence.)

CHIEF: (Guilty.) Yeah, you should. I’m sorry I’m a toad.

FUMOON: (Keeps stuffing her mouth with cake from the frying pan. Crying.) When will this pancake end?!

(Chief appears to be quietly nibbling on his share.)

FUMOON: I was practically throwing myself at you… to you. I poured my heart out. I said, “I love you”. And you just had to say—

CHIEF: --Thank you.(Beat.) I’m sorry.

FUMOON: And I paid the bill! I swear, I will never kiss you. You’ll be a rubber toad for the rest of your artificial life!

CHIEF: Well, if we get to prove this dream’s mine, can I still take my “Thank you” back and say, “I love you”.

FUMOON:(Mawkish.) Really?

CHIEF: (Correcting.) If…

(Blackout. They talk in the dark again.)

FUMOON: Great, another blackout. I was about to give you one.

CHIEF: I read about this. The REM cycle.

FUMOON: The band?

CHIEF: Duh. Consider dreaming like weird channel surfing. Some nights you just see ads, images—maybe, if you’re lucky—a news clip. But some nights, you come across a really good episode.

FUMOON: Well, this is a terrible episode.

CHIEF: (Sarcastic.) See, I’m ignoring you there. (Beat.) It’s quite a possibility that, miles apart, we’re dreaming exactly the same thing.

FUMOON: Great, betrothed by a dream.

CHIEF: (Idea.) And if YOU are—

FUMOON: (In revolt.) No way!

CHIEF: Know what, we should consciously find clues on whether we are, in fact, dreaming the same dream… tonight!

FUMOON: Dream on, Chief! Dream on.

CHIEF: Afraid to admit that subconsciously, we might be… (Hesitates.) …meant for each other?

FUMOON: M.F.E.O.? Could you be any sappier?

CHIEF: So, you game?

FUMOON: But only because I have to prove to you I’m not dreaming this.

(REM shift happens. Blinding light and then off to the next vivid dream sequence.)

FUMOON: (Freaking out.) AAAAaaaAAAAaaaAHHhhHHHhh!!

(Lights on. They apparently slept together on a bedroom showcase at a display window inside a mall. Both are naked and just wearing white bed sheets. Fumoon feels desecrated and wraps her entire body with the sheets; her face sticking out. Chief has a big wide grin on his.)

CHIEF: Hehe. I obviously like you. Happy Valentines.

FUMOON: I can’t belive this! (Gets the pillow and hurls it at Chief.) You fantasize about me?! Huh? Huh?!

CHIEF: Hey, hey, hey, hold your allegations until we have enough proof this dream is not entirely YOURS!

FUMOON: Are you saying, you’re certain it’s mine? You’re the only one capable of thinking such PERVERBIAL thoughts!

CHIEF: “Perverbial”? Good thing we’re not playing scrabble, or you’ll cheat me with your own vocabulary. (Beat.) Wanna play twister, instead?

FUMOON: (Freaking out and covering her ears.) AAAAAhhhhHHH!! My virgin ears!

CHIEF: Well, brace yourself, honey ‘cause the REM cycle loops 5 to 6 times a sleep…We’ll be doing this allllll night. Yeah.

FUMOON: (Covering her ears again.) AAAAHHHhhh!! Can you stop your sexual innuendoes? I want to keep this dream as dry as possible.

CHIEF: You mean, I don’t turn you on, verbally? (Beat.) Orally?

FUMOON: (Covering her ears again.) AAAAAAAHhhhHHHh!!

CHIEF: Hehe. (Removing her hands on her ears.) Come now, I won’t do it again. Promise.

(They hold hands for awhile. They feel awkward. Fumoon pulls away.)

FUMOON: (Brazen.) Keep your hands to yourself.

CHIEF: That’ll do too.

FUMOON: (Covering her ears again.) AAAAAAAAHhhHHH!! You’re hurting my virgin ears!

CHIEF: Better I hurt your virgin ears than your virgin—

FUMOON: (Covering her ears again.) AAAAAAHHHHHhhh!! You’re doing it again.

CHIEF: Sorry. Freudian slip.

FUMOON: Freudian nightmare!

CHIEF: Virgin, my ass…

FUMOON: Hey, I’m 100% certified Chlamydia clean. Vacuum sealed. In mint condition. I happen to believe: True love waits and temporary flings equal permanent damage. A single night of pleasure felled Samson forever. You see, my heart is a treasure as valuable as my physical purity. How much treasure will be left, if I give it away, piece by piece in one relationship after another? This way I’m learning to love my future spouse even before we meet.

(Loud clap of thunder. Heavens open. God speaks from a cloud.)

GOD: I pray, you are telling the truth, young lady… for in the dense, immoral fog of this generation, you should shine your life as a beacon, guiding others to the goodness and grace of God. And though this world is polluted, you should live in spotless purity, uncontaminated by all the garbage around you. (Philippians 2:14-15)

(Heavens close.)

CHIEF: I agree with that guy.

FUMOON: That there’s garbage around me? (Looking at Chief.) I wouldn’t be surprised you’re still a virgin.

CHIEF: Hey, abstinence is my greatest skill.

FUMOON: Not by choice, I’m sure.

CHIEF: Au contraire. As you CAN’T see, (Showing the bed’s headboard.)…the lack of notches on my bedpost is a product of my choice to be a one man-woman kinda guy.

FUMOON: Such commitment. And who’s the lucky girl, you’ve chosen to save yourself for.

(Chief shoots an It’s-always-been-you-don’t-you-know look at Fumoon.)

FUMOON: Oh.

(Blackout. They talk in the dark again.)

CHIEF: It’s probably your fault I’m still single. So many beautiful women out there, but you’re the only who makes sense to me.

(Long silence.)

FUMOON: What are you trying to do, Chief?

CHIEF: I’m trying to sweep you off your feet for a change. Can you atleast give me an “A” for effort?

FUMOON: I’d give you an “A+” for your dream seminar, if you’d segue into that NOW.

CHIEF: Fine. Obviously, not the romantic type…

FUMOON: Chief, romancing me will never be your strong suit. You had your chance then. Move on.

CHIEF: Fine. (Ignoring her.) Dreaming can be broken down to five categories: Stage one, Stage two, Stage three, Stage four…and…

FUMOON: Lemme guess: Stage five.

CHIEF: Yes.

FUMOON: Must’ve taken a genius to name them.

CHIEF: Stage one happens after nodding off. Not much happens. Your brain’s winding down, replaying the day in your head. Stage two, your body jerks in deep sleep. Then, off to Stage three…which basically is like Stage two but deeper.

FUMOON: No diff at all?

CHIEF: There is, if you’re a psychophysioanalyst.

FUMOON: Say it again?

CHIEF: Don’t make me say it again. (Continuing.) Right now, we’re in Stage four and sleeping-like-a-log.

FUMOON: We’re not dreaming yet? (Beat.) I mean YOU’re not dreaming yet?

CHIEF: Not yet, but brace yourself… ‘cause REM sleep’s a-comin’! (SFX: Subtle rumbling of impending doom.) You hear that?

FUMOON: The band?

CHIEF: Rapid Eye Movement. When your eyeballs go nuts. Hormones party. Pulse rate goes up. You take in more oxygen then out goes extra gas.

FUMOON: Not fun.

CHIEF: Funny how you’re even getting enough rest with these things happening. Older people sometimes suffer heart attacks and seizures. You wouldn’t be surprised if you read your dream brainwaves on the… (With difficulty.) …electroencephalograph.

FUMOON: Say it again?

CHIEF: Don’t make me say it again.

FUMOON: What?

CHIEF: Electroencephalograph.

(REM shift happens. Blinding Light. And then off to the next vivid dream sequence. Lights change. They are now in an empty collegiate classroom. Chief is pregnant and laboring on the teacher’s table. He is dressed in a maternity gown while giving birth to self-help books. Fumoon is dressed as the midwife.)

CHIEF: (Freaking out.) AAAAAAAAAaaaaHHHHHHHHhhhh!!

FUMOON: And you tell me you’re a virgin.

CHIEF: Ever heard of immaculate conception? (Beat.) Wait a minute, you did this to me in the dark? You sneaky skank!

FUMOON: Only in your wildest dreams, Chief. Like I told you.

CHIEF: Among the Jungian Archetypes, which one are you? “Trickster” or “Prankster”?

FUMOON: “The Masculine”. You’re obviously “The Feminine”.

CHIEF: Hey, your humor got the whole yin/yang jung theory all mixed up.

FUMOON: Trying to be the “Sage” now? ‘Cause looks like we’re back in school, and you’re playing teacher.

CHIEF: Looks like your having fun. Enjoy it. Atleast, one of us is gaining something from all of this.

FUMOON: Uhm, “sir”… (Snickers at his maternity gown.) …that would be you. When you dream of school, even if you’re done with it, means you’re learning new lessons or finding out something new about life. And when you’re pregnant: about yourself.

CHIEF: I hate role reversals. So, what did I find out this time?

FUMOON: (Pulling out books.) Lessons from the Road Less Travelled? Men are from Mars, Women are from Venus? When God Writes Your Love Story? (Scoffs.) I wouldn’t be caught sticking my nose into one of these, even if Oprah recommended it. Since when did you get to be the touchy-feely afficionado?

CHIEF: If I tell you, I’d be praying your boyfriend’s not an African Ashanti or I’d be dead by tomorrow.

FUMOON: (In denial.) Boyfriend?!

CHIEF: Just checking.

FUMOON: Yeah, me too. Just checking.

CHIEF: Check what? (Suspicious.) Unless, you said something in French… that needs to be translated if truth be told…

FUMOON: (Panics.) Translated? What? No! What? No. I made it all up. French noises and “On”.

CHIEF: Well, it sure did sound authentic to me. (Excited.) Hey, do it again!

FUMOON: (In smeared French accent.) Stupide.

CHIEF: (Crudely imitates.) Stooopeeede.

FUMOON: No. you have to puck your lips, then show your teeth like Orangutans for the “U” sound. Like this… (Showing the mouth position.) “Stupide”.

CHIEF: (Imitating farcically with bedroom eyes.) “Stupide”!

FUMOON: There, now you really look stupid.

CHIEF: Mercy boocoo much, French fraud.

FUMOON: But that’s “entre-nous”. Between you and—

CHIEF: --I know what it means I’m not “Stupide”.

FUMOON: Say, you look kinda cute looking “Stupide”!

CHIEF: (Fumoon pulls out a camera. Chief poses intermittently as if for a fashion shoot to the camera.) Stupide! (Another pose.) Stupide! (And another.) Stupide!

FUMOON: That’s hot. So hot. (They laugh.) Yup, we always clicked. (They take a snapshot of themselves together.)

CHIEF: Yup… (Plaintively.) …the heart stubbornly remembers, what the mind cleverly forgets. Fumoon, I don’t need a professional dream interpreter from the Nile to figure out that… (Hesitates.)… I love you.

(Blackout. They talk in the dark again.)

FUMOON: Say it again…

CHIEF: (Pretending to be oblivious.) What?

FUMOON: I love you.

CHIEF: Oh, thank you.

FUMOON: I hate you. (Long pause.)

CHIEF: I love you. There. I’ve crossed the rubicon. Pathetic that I can only say it subconsciously? I know. But it doesn’t make it any less than what it is. Believe me, it doesn’t. (Beat.) I’m sorry for being a coward then. And for putting you through all of this.

FUMOON: (Kidding.) Finally, we agree on something.

CHIEF: No, seriously. This is my dream. Just mine. (Plaintive sigh.)

FUMOON: Okay, Sherlock. Blow me.

CHIEF: (In British accent.) Gladly.

FUMOON: (Freaking out.) AAAAAhh!

CHIEF: I thought the Battlestar Galactica OBB Maintitle theme, the self-help books, my sucky pick up lines… gave it away.

FUMOON: Funny, that’s why your futile jabs at comedy get canned guffaws… ‘cos you always fantasized to be a sitcom superstah? Aintcha? (Canned laughter.)

CHIEF: Yeah. You know what else’s funny; I won’t remember all of these ‘cause I’ve a gut feeling I pretty much dream about the same thing every night.

FUMOON: (Shoots a wild guess.) Me.

CHIEF: Yeah. (Beat.) And it’s getting pretty boring.

(Fumoon slaps him on the shoulder.)

CHIEF: Well, I never knew “boring” could be so much interesting.

FUMOON: Yeah, I had fun.

CHIEF: Yeah?

FUMOON: Yeah.

CHIEF: Yeah, well…

BOTH: (Sad. With a heavy sigh.) Yeah.

(Blinding Lights come up again. They’re back in France. Overlooking the Eiffel tower. Both in formal wear. Everything’s in red except the moon.)

CHIEF: This is me.

FUMOON: You could’ve told me earlier.

CHIEF: Was hoping I’d get a clue that this was yours too.

FUMOON: Well, there’s still a chance, we get 5 to 6 REM cycles a night, right? Maybe, in the next?

CHIEF: (Shrugs.) Check yourself. I’m not coming with you.

FUMOON: Why not?

CHIEF: Nah. I wanna keep this dream like… (Holds her hand.) … this. With some hope that this might also be yours?

FUMOON: Your dream, your call.

CHIEF: Guess it’s the next best thing to being with you.

FUMOON: Then let me hold on to that, with you.

CHIEF: I’d like that.

FUMOON: Never thought you’d fall for me. (Beat.) Then why did you say, “Thank you”, when you really meant—

CHIEF: --Look, falling in love with you was/is easy. It’s waking up from that fall that terrifies me. Oh, and please don’t ask me to explain it… Love seems more illogical than dreams are…

FUMOON: But dreams are more hopeful…

CHIEF: Huh?

FUMOON: I may not know the difference between a toaster and a Cylon… but I can definitely tell Seth and Ryan apart.

CHIEF: (Clueless.) Who?

FUMOON: See, there’s hope.

CHIEF: Hmmm… “So say we all!”.

FUMOON: There’s no such word as “perverbial”…and you don’t speak French.

CHIEF: Yeah, and you do speak French…

FUMOON: Oui, I do.

CHIEF: I like the sound of that.

FUMOON: (Stands and tugs him for a dance.) Dance with me.

CHIEF: Fumoon, I can’t dance.

FUMOON: No worries, we’re doing a comedy this time. C’mon, get up. I’m sweeping you off your feet.

(Both in dancing position.)

FUMOON: How’d you get some mood music here?

CHIEF: Close your eyes and it will start.

(She closes her eyes. A band magically appears and starts playing romantic music.)

FUMOON: Neat. If I stick out my tongue, will it change tracks?

CHIEF: No, but it will turn something else on.

FUMOON: AaaaHh! You’re doing it again.

(They both laugh. They lull slowdancing to the music. Stardust fall from the sky. After a brief pause.)

FUMOON: Did you love me—atleast, like me—back in college?

CHIEF: (Breathes in.) From freshman to senior year…with no one else in between.

FUMOON: Liked or Loved?

CHIEF: Love, I guess. But what do I know, right? The only thing I know about love is that: it has always been about you.

FUMOON: (Smiles.) That’ll do pig. That’ll do.

(Fumoon presses closer to Chief for a kiss.)

CHIEF: (Stopping her.) Let’s save it when we’re awake. Besides, we won’t be feeling anything here anyway(s). Let’s call it an incentive.

FUMOON: Je n’aurai plus jamais le même regard sur Paris. (I’ll never see Paris the same way again.) Sadly, it’s only in dreams that we can meet being miles apart.

CHIEF: You know what, pinch me. So I can make this dream come true.

FUMOON: Go get me, Chief.

(An alarm clock rings. Blackout.)

CURTAIN

* No part of these plays may be staged without a written permission from the author. For performance rights, permit to play, and inquiries email ktfi2001@yahoo.com or call 386.3278 /text (0917)9726514.

MATAPOS ANG YIHEE

2010-04-20T18:50:00.000-07:00

ni Njel de Mesa

TAUHAN:

LALAKE

BABAE

*Maghahalinhinan ang drama at sayaw kung isasaentablado ang dulang ito. Ang produksyon na ito ay mangangailangan ng isang mahusay na Dancesport at Contemporary dance choreographer—kailangan maipakita sa mismong sayaw ang nagaganap na tunggalian hanggang mapagod ang mga artista.

(Barestage. Dance floor. Dalawang mag-syota ang nagso-slow dance sa isang nakakakilig na tugtuging Rumba. *Galing sa “The Road Less Travelled” ni M. Scott Peck ang ilan sa mga pariralang nasa Ingles.)

LALAKE: The experience of falling in love allows us a temporary escape. (Patlang.) Baby…

BABAE: Falling in love is a sudden collapse of two individual’s ego boundaries… (Patlang.) Honey…

LALAKE: …permitting two identities to merge with that of another. (Patlang.) Sweet…

BABAE: The sudden release of oneself from oneself… (Patlang.) Dear…

LALAKE: …the explosive pouring out of oneself to the beloved… (Patlang.) Love.

BABAE: …the dramatic surcease of loneliness is…

SABAY: Ecstatic. (Saglit. Magtitigan.) We are one. Loneliness is no more!

LALAKE: Ang buong mundo ko’y ikaw at para sa ‘yo.

BABAE:(Pabulong.) Gusto kong isigaw na mahal na mahal kita…

LALAKE: Sssshhh… ‘wag mo nang isigaw. (Magtititigan.) Dinig na dinig ko na.

BABAE: (Manghihina ang tuhod. Mabubuwal. Aalalayan ng Lalake.) ‘Pag kasama kita, parang walang problema.

LALAKE: Yes, all things seem possible. United we can conquer all.

BABAE: Masyado bang maaga sabihing: ikaw na nga?

LALAKE: Huli ka na sa balita… para sa akin… Ikaw na nga…

BABAE: Habambuhay?

LALAKE: Magpakailanman.

BABAE: Alam mo? Nakakahiya, pero…

LALAKE: Kinikilig ka?

BABAE: Sobra.

LALAKE: Gaya gaya.

BABAE/ LALAKE: Haaay…

(Sisidhi ang kanilang pagru-rumba at pagdidikit ng kanilang mga katawan. Kung saan saan mapupunta ang kanilang mga kamay bunga ng kapusukan. Maghahalikan. Kapwa silang hahalinghing nakapikit habang papalapit ang rurok ng tugtuging kanilang sinasayawan.)

SABAY: (Sa kasukdulan.) I love you.

(Sandaling katahimikan. Magpapalit ang ilaw. Mapapalitan ang malamyang Rhumba ng isang mabalasik na Tango.)

BABAE: (Nagsusungit. Marahas na itutulak ang Lalake papalayo.) Pwede ‘wag ka munang makulit.

(Sisimangot si Lalake. Maghahanda silang mag-ensayo para sa kanilang competition. Magbibihis ng rehearsal attire. Bibigkasin nila ang mga linya habang inaaral nila ang bago nilang Argentine Tango choreography.)

LALAKE: Postura! (Kapwang magta-Tango preparatory pose.) One by one…

BABAE: …gradually or suddenly…

LALAKE: …the ego boundaries snap back into place. (Patlang.) Hindi ka man lang tumawag kagabi.

BABAE: Gradually or suddenly… they fall out of love. (Patlang.) Pwede ‘wag ngayon. Meron ako, e.

LALAKE: Once again…they are two…

SABAY: …separate…

BABAE: …individuals. (Maaring magsama ng “pagpupumiglas sa isa’t isa” sa choreography.) We either dissolve the ties of our relationship…

LALAKE: …or initiate the work of real loving. (Mag-iiba ng usapan.) Salidas! (Magpapalit ang ilaw.)

LALAKE: O, ano?

BABAE: (Umiiyak.) Ano?

LALAKE: Umiiyak ka na naman.

BABAE: Ang hirap e. Sunud-sunod. Di ka pa tapos…

LALAKE: (Winawasto ang Babae.) “Tayo.”

BABAE: Di pa “TAYO” tapos sa isa…

LALAKE: Heto na naman tayo.

BABAE: Nahihirapan na ako.

LALAKE: “Tayo”.

BABAE: (Inis.) Oo na.

LALAKE: Heto na naman tayo.

BABAE: Heto ka na naman.

LALAKE: Ako?! What’s that supposed to mean: “Heto ka na naman”? It was YOU who asked me for a favor. But it was ME who pulled out all the stops just to please you. Tapos, it was you YOU who just had to cancel the last minute. Spare me the platitudes. How can this be about me? E, hindi mo man lang ako tinanong how I felt about it. Ngayon, AKO pa ang may problema? “Heto KA na naman”! Malinaw namang ayaw mo akong isali sa pagdedesisyon mo… Ayos ‘yan, tanggalan mo na rin ako ng papel sa buhay mo, while you’re at it. (Saglit. Magtitimpi.) Sorry. Ayoko na sanang sabihin ‘to baka kasi lalong hindi mo na ako pagbigyan ng kahit na anong papel sa buhay mo… You know, stop asking favors ‘cause it’ll just turn out like this… at ayaw kong mangyari ‘yun. Ayaw kong mangyari ‘to.

BABAE: I had no choice.

LALAKE: Pwes, sana pinaglaban mo. I had to cancel all my appointments to tend to your needs, tapos you’re going to flake out on me just like that. Ewan… maybe you just couldn’t care less.

BABAE: Ouch.

LALAKE: Look, minsan ayoko nang magsalita… nakakasakit lang ako lalo. Tapos ‘pag nakikita kitang nasasaktan, I’d blame myself… ako rin ang nasasaktan. Ewan. Am I demanding too much that you demand naman something from me? Anong gusto mo, maging sirena ako just to be part of your world? C’mon, I just want to feel involved and needed. How hard can that be? All you’ve to do is close your eyes, think of England, and call me when you need anything… Jiros con la Barada!

BABAE: Sinusubukan ko ngang bigyan ka ng maraming papel pero imbes na matuwa ka… lalo kang nagkakaganyan. Pwede ka rin naman humingi ng tulong sa akin, a. Hayaan mo din akong ma-involve sa buhay mo. Ikaw lang naman talaga ang inaantay kong lumapit sa akin para humingi ng tulong… dahil pakiramdam ko ‘pag nagkusa ako, e, baka masyado na akong pumapapel sa buhay mo.

LALAKE: “AKO” ang inaantay mo? Pa’no ako hihingi ng tulong sa’yo? E, parati mo naman akong hindi napagbibigyan. Na-trauma na ako sa kahihingi. Nagmumukha lang akong patay gutom sa pansin. Kaya I gave that up, para ‘di na ako ma-disappoint. Tignan mo ngayon, pati sa sayaw na ‘to, I just end up following your lead.

BABAE: Pwes, takot din akong gumalaw dahil wala man akong gawin o may gawin man ako, e, may naririnig ako. Pero wala akong magawa kundi tanggapin ang lahat. Kaya naman ako na lang ang humihingi ng tulong sa ‘yo at baka sakaling bigyan mo ako ng second chance and ask for my help, in turn.

LALAKE: So you’re telling me, everytime you need my help, you don’t actually NEED my help? Wow, what a waste of energy! I am not requiring you to ask me for help. Ayaw mo, ‘wag mo! Marami pang iba d’yan who’d be willing to accept and even pay for my services.

BABAE: No, alam mo namang nahihirapan akong mag-adjust na humingi ng tulong o magpatulong sa ‘yo kasi… sanay akong mag-isa, sana’y akong magtrabaho mag-isa, sumayaw mag-isa. Kaya full-effort na lunukin ko ang pride ko at isipin kong hindi ko na kayang mag-isa. You’re forcing me to be dependent after years of training myself to be independent!

LALAKE: Who’s forcing who?! You agreed to be my partner! Independent?! Please! E, ba’t ‘pag may kailangan ka, sa iba ka pa tumatakbo? Nalalaman ko’ng mga problema mo sa bestfriend ko pa dahil sa kanya ka nagco-confide. Alam naman nating may gusto pa rin ‘yun sa ‘yo hanggang ngayon… sa kanya ka pa tatakbo. Tapos ‘pag nagselos ako…sinong mali? Ako, syempre. Kung gusto mo kayo na lang ang magsayaw for this competition. Baka mas may chemistry kayo.

BABAE: Busy ka, most of the time.

LALAKE: Wow! El Retroceso!! Oh, come on. You know I’d drop everything just to hear you whine! Palalabasin mo pa na wala akong oras para sa ‘yo. Sa dami ng pinasok mong activities, ikaw ang walang oras para sa akin! Ni oras nga magpraktis for the tournament wala ka… para sa akin pa. I can already hear the judges whisper: we suck as a couple. If they’d still call us that.

BABAE: What’s happening to you?

LALAKE: You are! Reverse turn na po, nasa side step ka pa rin! Sumunod ka naman sa lead ko. O, baka gusto mo mag-solo? Madalas mo na rin namang gawin ‘yon.

BABAE: Masama bang mag-solo paminsan? Para hindi ako makapag-isip ng masama at pangit, I had to occupy myself with things I used to do… like jazz, ballet… hiphop classes.

LALAKE: Nag-hiphop ka? You know very well, how that can ruin your form.

BABAE: Well, I had to keep myself busy from thinking about the things that I should not be thinking about.

LALAKE: Like me.

BABAE: No, like this competition! It’s putting a lot of pressure on me!

LALAKE: You mean, I’m putting a lot of pressure on you?

BABAE: Agh. What I’m trying to say is that those dance classes I took sa ibang studio served as a cushion when I was supposed to have fallen hard flat on my face. Hindi na ba ako pwedeng magkaroon nang sariling activities, nang sarili kong mga kaibigan?

LALAKE: Whoa, what’s next? Sasabihin mo, sinasakal kita? I just want to be involved or atleast, feel involved. I need to be needed, hindi ba obvious ‘yon? I wouldn’t be bringing this up if THIS issue is not chronic. Ilang beses na bang nangyari ‘ang ganyan, ha?

BABAE: Maghuhukay ka na naman ng mga isyung patay na. Can we just move on? Bagong sayaw na ‘to. We can’t go back to our old choreography.

LALAKE: Move on? How can we do that, if you haven’t learned your lesson?

BABAE: Stop living in the past! Yes, I miss “before” too… when we were doing dancesport just for kicks. Enjoying ourselves. Making out most of the time. I miss it a lot. More than a lot. God, that was the best time of my life. Anong nangyari? Ewan. I just needed to step back. Digest the bulk of what had happened for the past few months that seemed to have been forever.

LALAKE: E, ‘sus! Space lang pala ang kinailangan mo. You could’ve told me, so you won’t have to be acting strange everytime we’re rehearsing together.

BABAE: Unawain mo sana ako na hindi lang ako pwedeng basta-basta bumalik na parang walang nangyari… dahil meron. But I am trying! Trying to crawl my way back in but each time I step into the haven I used to know, the more it became clear to me that I am not welcomed “here” anymore. What would make me happy suddenly turned into a scary place. I just don’t tell you, but I am scared.

LALAKE: Your fault; you left the studio, you took the advice of other people, and now you’re scared of the ramifications? But not scared seeing us drift apart everytime we’re together?

BABAE: Yes, THAT too! Alam mo pa kung ano pa’ng mas masakit? Na nadarama kong hindi ako karapat-dapat mahalin nang isang taong katulad mo. You obviously dance better. Sa totoo lang, hindi sumagi sa isip ko ito before, dahil alam ko at nagtitiwala akong alam mong mahal na mahal kita… at ginagawa ko ang lahat ng aking makakayang maipadama sa iyong mahal na mahal kita pero tama nga yata sila… you don’t deserve the kind of love I can give because you deserve more. Alam kong nalulungkot ka sa mga sinasabi ko… ako rin dahil sinabi ko naman sa ‘yo; na hinding hindi ko ito iisipin dahil na rin sa sinabi mong mahal mo ako. At hindi ko nga inalintana ito, hanggang sa unti-unti na lang pawang nadama kong you are just too good for me.

LALAKE: I’m too good for YOU?! Aagawin mo pa ang insecurities ko.

BABAE: Well, I am insecure.

LALAKE: No, no, no… You have no right to be insecure. I, on the other hand, have every right… Dahil ikaw, lagi kong pinagmamalaki. Ako, lagi mong kinakahiya.

BABAE: Kailan?

LALAKE: Anong kailan? Parati! Nung reunion ninyong magkakabarkada, nung pumunta tayo sa Tita mo, nung binisita kita sa G.A. ng College Dance org mo… kung hindi mo ako kinahihiya bakit ang pagpapakilala mo sa akin, “Hi everyone. This is my friend…” . My friend?! My friend?! Okay ka lang? Hindi man lang, “My partner”! Tapos nung namamasyal tayo sa Mall, nakita mo yung dati mong dance partner, aba’y bigla ka na lang kumalas sa pagho-holding hands, a.

BABAE: It didn’t mean anything.

LALAKE: Well, to me it does! Gaya nung cocktails before our summer tournament na pinuntahan natin na nauna ako dumating. Buong gabi layo ka ng layo at ayaw mo akong pansinin. Ano, nagpapahabol ka? O baka naman you wanted to send out a memo to all the other guys around that you are still very much available? (Iibahin ang usapan.) La Revolucion!

BABAE: Look, I’m used to doing things on my own! Iyan ang dahilan kung bakit iba ang pakikitungo ko sa’yo pag sa harap ng ibang tao. Hindi dahil sa ikinahihiya kita o tayo o kung ano pa mang naiisip mo pero gaya nga rin ng nasabi ko, e. I guess, I just need a little getting used to it… to us.

LALAKE: Two years and you’re still not used to us?!

BABAE: Yes, I have no excuse for that because I know it’s a matter of simply respecting you and recognizing you… (Maapakan ng Babae ang paa ni Lalake.)

LALAKE: Aray. Nananadya ka ‘ata.

BABAE: I’m sorry. I’m very, very, very sorry.

LALAKE: Dahil inapakan mo ako o dahil ikinahiya mo ako?

(Hindi sila magkikibuan. Patuloy silang magsasayaw habang nag-iiwasan ng tingin.)

LALAKE: Ewan. Hindi ko maintindihan. Dati naman hindi ako gan’to. Paki ko kung hindi ako kasali sa pagdedesisyon ng ibang tao. Marami pa akong mas mahalagang dapat gawin at pag-isipan. Paki ko sa schedule ng lahat… paki ko sa schedule mo. May buhay din po ako. Paki ko sa ‘yo, sa inyo. Mag-mula nung naging tayo, magmula noong magkaroon ako nang paki sa ‘yo… hindi na ako mapakali… kung ‘di ko alam kung nasa’n ka. Nung magsimula naman tayo hindi naman ako gan’to. Malay ko kung anong suot mong damit. Paki ko kung sleeveless o backless, kung nakalabas ang strap ng bra mo o garter ng panty mo. Kung sino ang kasama mong gumimik pagkatapos ng dance classes mo sa ibang studio. Babae o lalake? Basta masaya ka’t marami kang makukwento sa telepono pagdating ng gabi… Kaso, ngayon ‘pag nagkukwento ka, sa isip ko: Ba’t di ko ‘to alam?

BABAE: Ayoko na.

LALAKE: Yan ba’ng gusto mo?

BABAE: Ano ka ba?

LALAKE: Ano’ng “ano ka ba”?

BABAE: Hindi ibig sabihing, ayoko na… ibig sabihin: ayoko na nga.

LALAKE: Wow, luminaw.

BABAE: Sinusubukan ko naman na ipaalam sa ‘yo kung nas’an ako. Kaso’ parang gusto mo ‘ata magreport ako sa ‘yo per ora at naka-bundy lahat ng gagawin ko. Hayaan mo pati pag-ihi ko ila-log-in ko na para mapanatag ka.

LALAKE: And now you’re mocking my concern for you. Hindi ‘yon ang ibig kong sabihin… sana lang, alam ko yung mga bagay na DAPAT kong malaman… para hindi ako nag-aalala.

BABAE: Pwes, ano ba’ng “DAPAT” mong malaman?

LALAKE: Definitely ‘pag puro lalake ang kasama mo, ‘pag ginagabi ka, ‘pag walang susundo sa ‘yo. Kagabi, wala pa’ng magulang mo sa bahay. Aba’y kung hindi pa ako tumawag, hindi ko nalaman na puro lalake ang kasama mo at nagkakasiyahan pa sila sa background. Takbo ng kukote ko: Augh! Basta… kulang na lang sugurin ko sila ng itak at baka kung ano’ng gawin nila sa ‘yo!

BABAE: Wala namang nangyari. Mababait sila.

LALAKE: Hindi ko alam ‘yon. Mabuti kamo wala ngang nangyari at sigurado ka nga bang wala? (Magiging marahas ang pagsasayaw at paghawak niya sa Babae.)

BABAE: Sige, ibunton mo na sa akin ang galit mo.

LALAKE: Ewan ko ba. Kung anong demonyo ang sumasapi sa akin tuwing nagaalala ako sa ‘yo.

BABAE: Nag-aalala, nagseselos?

LALAKE: Hindi ako nagseselos. Sobra lang ako nag-aalala. Dati naiinis ako sa nanay ko, ‘pag nangungulit siya sa sobrang pag-aalala… Gan’to pala ‘yon…

BABAE: Andami ko namang pagpapaalaman, nanay ko, tatay ko, ngayon pati ikaw. Hassle?

LALAKE: ‘Yan lang pala ang tingin mo sa akin, hassle.

BABAE: Hindi ikaw, yung sitwasyon. Hindi lang ikaw ang problema ko pwede…

LALAKE: So, problema nga ako?

BABAE: Wala akong sinasabing ganyan. Kahit hirap na hirap na ako…never. Mahal kita at ‘pag mahal mo ang isang tao you never really think of them as a burden. Why, you think of me as a burden, don’t you?

LALAKE: So, ngayon pinalalabas mong hindi kita mahal…

BABAE: Sige. Ikaw ang bahala.

LALAKE: So, ako na naman ang mali.

BABAE: Para mo na rin kasing sinabing hindi ka naniniwalang mahal nga kita kasi iginigiit mo na hassle ka para sa akin. Maliit na bagay pinalalaki mo.

LALAKE: Hindi ko giniit, ikaw ang nagsabi.

BABAE: Pakiramdam ko lahat ng tao iniisip na hindi kita minamahal. Ikaw din ata. Sana, sana …hindi. Please can we go to a La Parada already?

LALAKE: Oo na. Ako na ang kontra bida. Ako na ang masama.

BABAE: Ako ang pinalalabas mong kontra bida. Ako ang pinalalabas mong masama ngayon dahil pinadama ko ‘yan sa ‘yo.

LALAKE: Go tell your friends, I’m a bad boyfriend but you’ve probably done that.

BABAE: Paikot ikot tayo. Alam mo pa ba kung anong pinagtatalunan natin?

LALAKE: Wala nang kailangan pagtalunan basta ako ang masama ganun naman ‘yun di ba? ‘Yun naman ang gusto mong palabasin, di ba?

BABAE: Tama na.

LALAKE: Talagang tama na. Panalo ka na, e. Pabor na sa ‘yo ang debateng ito kaya tama na nga.

BABAE: Hindi ko na talaga alam… hindi ko na alam kung anong gusto mo. Sa bilis natin, hindi ako makahabol. Magsasalita pa lang ako, humihirit ka na. Nginunguya ko pa lang, nalunok mo na. Gusto ko pa muna sanang namnamin ang sarap, hirap, sakit, pero I guess, time is not on my side.

(Pabilis ng pabilis ang tugtog, ang pagsasalita ng mga nagsisiganap, at ang kanilang pagsasayaw. Magpapalit ang ilaw.)

LALAKE: Dependency may appear to be love because it is a force that causes people to fiercely attach themselves to one another.

BABAE: But in actuality it is not love, it is a form of antilove. It seeks to receive rather than to give.

LALAKE: It nourishes infantilism rather than growth.

BABAE: It works to trap rather than to liberate.

SABAY: It destroys rather than to build.

(Ubod na nang bilis ang kanilang pagsasayaw. Maaring may maganap na Contemporary/Ballroom o Dancesport production number. Matapos ang sayaw, sabay-bigla silang mabubuwal at saka titigil ang tugtog. Mapapaupo silang dalawa. Dudukot sa bulsa ang Lalake ng isang chocolate bar. Maghahati sila ng Babae.)

LALAKE: We desperately need this right now. (Kapwang kakagat sa kanilang tsokolate.)

BABAE: Ang hirap pala nito. Hindi ko akalain.

LALAKE: Natin.

BABAE: Hindi natin akalain. Ayoko na munang magsalita.

LALAKE: Ako rin.

SABAY: Wala na akong sinabing tama. (Patlang.) Parati na lang mali.

BABAE: Kung hindi masakit.

LALAKE: Nakakasakit.

BABAE: Nakakatakot.

LALAKE: Parati bang ganito?

BABAE: Ewan, pero dumadalas. (Patlang.) Huwag na muna tayong mag-usap.

LALAKE: Mabuti pa.

BABAE: Haaay.

LALAKE: Sorry ha.

BABAE: Time out muna.

LALAKE: Ha? Bakit?

BABAE: Hinihingal na ako.

LALAKE: (Tatango.) Kailangan na nga siguro natin magpahinga. Tagal na nating ganito.

(Sa manunood. Magpapalit ang ilaw.)

BABAE: The temporary loss of ego boundaries in falling in love…

LALAKE: …leads us to make commitments to other people from which real love may begin…

BABAE: …but also gives us a foretaste…

LALAKE:…an incentive…

BABAE: …of the more lasting mystical ecstasy that can be ours after a lifetime of love.

LALAKE: While falling in love is not love itself, it is a part of the great and mysterious scheme of love.

(Magtitinginan ang dalawa.)

BABAE: Ang hirap ‘tutunan nito.

LALAKE: Mas madali ang TANGO.

BABAE: Worse part is, practice palang ‘to.

LALAKE: Well…Love, (Tatayo si Lalake.) …we definitely need more practice. (Hihingin ang kamay ng Babae. Popormang magsasayaw muli.) Salidas!

(Blackout.)

TELON

WIN-WIN

2010-04-20T18:43:00.000-07:00

by Njel de Mesa

CHARACTERS:

PERSON 1

PERSON 2

(Anywhere. Anyone. Anywhen. Anyhow. The point of this play lies in its pointlessness, in the stagnant display of irrelevant blame-seeking arguments that people would conjure just to win it. If in the end, you don’t like this play or find it shallow, then the play has served its purpose. The play can be presented in myriad ways, with different given circumstances per performance- e.g. couples haggling, teenagers teasing and fighting, a court room incident, co-workers trying to pull rank etc.)

PERSON 1: (Irked.) I’m sorry… but I’m right… you’re wrong.

PERSON 2: (Grunts with disbelief.) Riiiiiight…

PERSON 1: (Scoffs.) I’m always right!

PERSON 2: (Indignant.) Well, so am I!

PERSON 1: No you’re not!

PERSON 2: Then that makes you wrong altogether!

PERSON 1: What makes you think that?!

PERSON 2: You just said, “I’m NOT always right”! What makes you think you have the power over me and dismiss my claim?! I didn’t dismiss yours!

PERSON 1: I said it first! That makes me right!

PERSON 2: What “it”?

PERSON 1: “It”!! That I’m always right! Geez, what part in “I’m always right. You’re wrong”, don’t you understand?

PERSON 2: Everything about… “IT”.

PERSON 1: Good. That makes me right all the more…

PERSON 2: Can’t you see that I might be right as well!

PERSON 1: Don’t you ever listen?! I guess that proves that you never pay attention to what I say… I said, “You’re wrong”! And when I say you’re wrong… You ARE wrong! It’s a given!

PERSON 2: Then you’re wrong thinking that!

PERSON 1: No I’m not.

PERSON 2: How is it that you have the gall to say those over generalized statements, as if you own the scales of justice?

PERSON 1: …Because I AM justice!

PERSON 2: Justice?!

PERSON 1: Yes, justice! Justice is what happens when I am right and you are wrong!

PERSON 2: I see. In that case, injustice—I believe—happens when you are right and I am wrong! What do you say to that?!

PERSON 1: What do you know about justice? Or injustice for that matter?

PERSON 2: I AM justice too you know. Want my calling card? You seem to have lost your sense of it!

PERSON 1: How original! You are justice too?! So why is it that every time you’re wrong …why would it take months, years, centuries for you to recognize and then take responsibility for your own fumbling failings…

PERSON 2: Now, you’re being unfair!

PERSON 1: Oh, am I? Newsflash: I am the victim here of your unfairness not you of mine! Didn’t you just hear me… It is YOU, not I, who do not have the discipline… Much less… the capacity to apologize, recognize, and admit to even your most trivial blunders…

PERSON 2: Well, if their trivial why do you still have to bring it up here… now—

PERSON 1: --Because we’re arguing! Of course I need solid historical evidence to corroborate with my deposition that you are a professional bug-a-boo who just couldn’t afford to admit to even just one… just one… I mean, how hard can that be …one failure!

PERSON 2: Why should your deposition even count?! You’re just a nit-picking persnickety prick who loves spotting inadequacies of other people so as not to see your own! PLEASE!! (Beat.) This time I’m right! So stop sweating the small stuff about ‘how I don’t apologize’ to things I didn’t even do to you and pay attention to the real issue here—

PERSON 1:--Shut up and listen! Fact is, YOU…you never recognize it when you’re wrong even when it’s so prominently obvious like an undeniable big shot snot clogging up your nose! Well, lo’ and behold! How convenient! Your failure to recognize your mistakes IS your classic excuse for not apologizing to any of YOUR mistakes!

PERSON 2: What mistakes?!!

PERSON 1: My point exactly! (Beat.) So stop pretending oblivious to it, else you’ll have all your rebuttals ricocheting back at you! Admit it; you don’t know when you’re wrong. I do. And this time …guess what …you’re wrong …AGAIN!

PERSON 2: (Scoffing.) I’m wrong.

PERSON 1: Trust me.

PERSON 2: Ahhhh,…and you can spot it when I’m wrong? Is that so? You can, but I can’t?!

PERSON 1: …can spot it from a mile away…

PERSON 2: Just…how is that possible?

PERSON 1: It’s THAT big!! (Pointing to 2’s face.)

PERSON 2: I’m sorry but I can’t see it…

PERSON 1: That’s because you don’t take time out to look in the mirror and examine your snot-box… simple as that!

PERSON 2: Aha! So now you have the responsibility to recognize it for me and then tell me?!

PERSON 1: (Defensively irate.) Yes!

PERSON 2: From what I gather all you ever see—for in fact, that is all that you would ever look for—is that big shot snot up my nose! (Sarcastic.) My, you are such a very good judge of character, you know that?

PERSON 1: (Offended.) Yes, I know that too. So stop judging me. I AM the judge.

PERSON 2: Well your welcome to keep digging dirt on me… from me, if it makes you happy… if it makes you right… THEN it makes you happy…

PERSON 1: No thanks. I’ve enough evidence.

PERSON 2: From one snot you say you have enough evidence? You’re not a very good forensic judge in that case!

PERSON 1: For whatever case… You are wrong! For your case… IS closed!

PERSON 2: Overruled! You let your emotions get the better of you. I don’t think this case is even ripe for adjudication to be judged by anyone… the snot of the matter does-SNOT concern you…

PERSON 1: Yes, it does… when I have to put up with it!

PERSON 2: Then just don’t look for it!

PERSON 1: How can I? When it’s five-foot-plus-plus tall and always wearing THAT (Pointing to Person2’s attire.) …crazy get-up …that is equally a big mistake …like the person wearing it …annoyingly hounding me … following me around all day…

PERSON 2: Hounding you?!!

PERSON 1: Yes. Say, if I throw you a bone will you go away?!

PERSON 2: Not until you clearly explain how is it that I’m wrong…

PERSON 1: Even if I did, you wouldn’t get it.

PERSON 2: And why is that?

PERSON 1: --Because everything about you is a mistake! Anything you say… was, is, will be… wrong! Accept it and live with it!!! (Crescending.) You’re wrong! You’re wrong! YOU’RE WRONG!!!

PERSON 2: FINE! I’ll live with it! I’m wrong! Happy?! Well, then that makes me right this time!

PERSON 1: What?!!

PERSON 2: I said I’m wrong then that means I am right this time but then you say… anything I say, said, or will say IS wrong… Then that means I’m mistaken in saying I AM wrong. Ergo, I AM right in the first place for I am wrong in the second place!

PERSON 1: First place, second place, third place… You have a twisted sense of twisting your already twisted logic!

PERSON 2: Twisted? I’m the one who’s logical here—following a clear causal syllogism that happens to be intelligibly very sound…(Sarcastic.) …unlike some people’s superbly eloquent—“I’m right. You’re wrong. I’m right. You’re wrong. I’m right. You’re wrong.”—

reasoning!

PERSON 1: The reason why I use small words is because I’m considerate enough to adjust to your slow brain’s comprehension pace. Piece of advice: Your late-brain direly needs an upgrade! The entire human race has evolved… you’re still an ape!!

PERSON 2: Considerate? Well, why don’t you consider this: YOU’RE WRONG! It’s a logically sound conclusion carefully derived from a mentally sound method of understanding… which you don’t happen to have… but of course, I can’t comment on your mental acumen because there’s simply nothing there to comment on! I swear, if you had another brain, it would be pretty lonely!!

PERSON 1: And what does that supposed to mean?

PERSON 2: Figure it out… if you can… (Smirks.)

PERSON 1: Well, if I am brainless how come I’m right and you’re wrong!!

PERSON 2: Because you don’t know any better. Because you’re brainless.

PERSON 1: If I am brainless, how is it that I can do this… (Pokes out tongue.) …or this… (Does another explicit gesture.) …or THIS!?! (Another explicit gesture.)

PERSON 2: (Offended. Thrown off.) You know I like you… you remind me when I was young and stupid…

PERSON 1: Ha! You see? I’m right!!

PERSON 2: How can you be right when you’re stupid?!

PERSON 1: How can I be brainless when I’m stupid?! That means I DO have a brain…you said so yourself…

PERSON 2: I did NOT!

PERSON 1: You see. (Beat.) You’re wrong and you’re not even keeping track of what YOU say. My, my, you’re wrong AND senile …how bad can your brain be?!!

PERSON 2: Shut up! I don’t get you!!

PERSON 1: You don’t get me?? You just don’t get it! You say I’m stupid because you don’t get me!! I’m too much for your—let me remind you ‘cause you’re senile, what a hassle—primitive brain!!

PERSON 2: Whatever!! I’m still right. You’re still wrong. (Beat.) And brainless. (Beat.) And stupid.

PERSON 1: I’m brainless AND stupid??? You see, YOU don’t see… you’re wrong… your sense of logic has just left the building and brought us back where we came from: Your inability to recognize your own mistakes!! Here, let me do you a favor: YOU’RE WRONG. (Beat.) There feel better. At least now, you know… and knowing is half the battle.

PERSON 2: What battle?!

PERSON 1: This one I’m winning that you’re not getting… that I’m right.

PERSON 2: Oh, I get it! You are right! But wait, if I “got it” then that makes me “right” right now and no longer wrong, which disproves your prior claim that I’m always wrong. That leaves a door open for a possibility that I was right from the very beginning.

PERSON 1: Short-term memory loss. That’s what they call it.

PERSON 2: Haha! Admit it! I’m right!

PERSON 1: Didn’t you just admit that you finally got it?!! THAT I’M RIGHT!?!

PERSON 2: Well, yeah, but don’t you remember saying I’m not supposed to…

PERSON 1: You’re the one who’s senile not me! Don’t remind me of things I said that you don’t even understand that’s why you’ve been taking them out of context. I DID say you’re always wrong. That remains to be right. But I didn’t say you’re not supposed to get it! “Getting it” doesn’t make you right. It just means: that if you humbly accept your lesson well that you are wrong… you can probably break the spell, and then next time… you might just get it right!

PERSON 2:(Shouts.) The only lesson I learned from this useless debate is to never haggle with brainless people who think their always right!!!

PERSON 1: Well, I am!

PERSON 2: No you’re not!

PERSON 1: (Trying to top each other’s volume.) You’re wrong!

PERSON 2: I’m right!

PERSON 1: NO. I’M RIGHT!!!

PERSON 2: NO. YOU’RE WRONG!!

BOTH: (Screams in absolute frustration.) AAAAAAAaaARRRrrRRRRrrRGGHhhh!!!

(Long beat pause.)

PERSON 1: Well…

PERSON 2: Well…

PERSON 1: What should we do now?

PERSON 2: (Deep sigh.) Finally. (Beat.) Something productive.

PERSON 1: (Looking at a watch.) What a waste of time.

PERSON 2: (Sarcastic.) You noticed?

PERSON 1: Not my fault…

PERSON 2: How responsible…

PERSON 1: Are you saying it’s mine?

PERSON 2: Uhhh…the answer to that question would be: of course.

PERSON 1: Well, you’re wrong.

PERSON 2: Are you saying it’s mine?

PERSON 1: Uhhh…the answer to that question would be: of course.

PERSON 2: Well, you’re wrong.

PERSON 1: I’m not. You are…

PERSON 2: You are. I am not.

(Light fades as the two actors take it again from the top and do the whole act all over again until blackout.)

CURTAIN

PLAYS OF NjEL DE MESA

ADVERTISEMENT

MGA OBRA NI MAESTRA

I LAUGH YOU

SOMNAMBULISM

MATAPOS ANG YIHEE

WIN-WIN